Κοινοτισμός - η ελληνική εκδοχή

Ο τίτλος του άρθρου υπονοεί την διεθνή αλλά και διαχρονική παρουσία των κοινοτικών ιδεών.Πράγματι,υπό διάφορες μορφές,οι κοινοτικές ιδέες εμφανίσθηκαν σε διάφορα σημεία του ορίζοντα,υπό ποικίλες μορφές,και παραδόξως σήμερα χαίρουν μεγάλης δημοσιότητας στις Ηνωμένες Πολιτείες. Ο Amitai Etzioni(το κυριώτερο έργο του οποίου είναι The Spirit of Community: the Reinvention of American Society, Simon&Schuster, 1993, New York) δίδαξε ως καθηγητής Κοινωνιολογίας στο κραταιό Columbia,στο George Washington,όπως και στο Harvard Business School, και μάλιστα διετέλεσε Senior Advisor του Λευκού Οίκου για θέματα εσωτερικής πολιτικής.Οι κοινοτικές του ιδέες έχουν φιλελεύθερο χαρακτήρα,ενώ προσπαθεί να αντισταθμίσει τα ατομικά δικαιώματα με τα συμφέροντα της κοινότητας.Θεωρεί επίσης ότι οι άνθρωποι προσδιορίζονται σε σημαντικό βαθμό από την κουλτούρα και τις αξίες της κοινότητας στην οποία ανήκουν. Επίσης κοινοτικά στοιχεία εμπεριέχουν ορισμένες πτυχές της σύγχρονης οικολογικής σκέψης(π.χ. το κλασσικό έργο του Edouard Goldsmith Small is beautifull ).


Ο κοινοτισμός ως θεωρητικό-ιδεολογικό ρεύμα προέκυψε βεβαίως από το κλασσικό έργο του κορυφαίου Γερμανού Ferdinand Tonnies Gemeinschaft und Gesellschaft(1887).Ο Tonnies(1855-1936) αντιδιέστειλε τους δύο θεμελιώδεις κοινωνιολογικούς τύπους της προβιομηχανικής κοινότητας(Gemeinschaft) και της αστικής κοινωνίας(Gesellschaft).Η πρώτη βασίζεται σε δεσμούς αίματος και συγγένειας,ενώ η δεύτερη σε κοινά συμφέροντα.Στην πρώτη προέχει το εμείς και στην δεύτερη το εγώ.Στην πρώτη οι άνθρωποι είναι ενωμένοι παρ’όλα όσα τους χωρίζουν,στην δεύτερη είναι χωρισμένοι παρ’όλα όσα τους ενώνουν.Στην ουσία πρόκειται για μία ευθεία αμφισβήτηση των πρωτείων και της ηθικής αξίας του καπιταλισμού.

Η θεωρία του Tonnies συνδέθηκε με την εμφάνιση πρωτοσοσιαλιστικών,αντικαπιταλιστικών και ρομαντικών πολιτικών κινήσεων.΄Αλλωστε ο ίδιος ο Tonnies ήταν μέλος του σοσιαλδημοκρατικού κόμματος,μαχόμενος αντιναζιστής και μάλιστα καθαιρέθηκε από την προεδρία της Γερμανικής Κοινωνιολογικής Εταιρείας από τον Hitler.

Εισηγητής του Tonnies στην Ελλάδα σε καθαρά θεωρητικό επίπεδο υπήρξε ο Παναγιώτης Κανελλόπουλος(1902-1986),στο πληθωρικό και εξαιρετικά σημαντικό μεσοπολεμικό κοινωνιολογικό του έργο και στην διδασκαλία του στο Πανεπιστήμιο Αθηνών(1929-36).

Σε επίπεδο πολιτικού οράματος,η κοινότητα εμφανίζεται στην νεοελληνική πολιτική σκέψη λιγώτερο ως απότοκος της διεθνούς συζήτησης περί Gemeischaft και περισσότερο ως απόρροια της ιδιότυπης Ελληνικής εμπειρίας της Εκκλησίας του Δήμου και των κοινοτήτων της Τουρκοκρατίας.Η κοινότητα,υπ’αυτήν την έννοια,λειτουργεί ως πρότυπο και βασικό κύτταρο πολιτειακής οργάνωσης στην πρώιμη πολιτική σκέψη του Ίωνος Δραγούμη(1878-1920), σε μία πιο ρομαντική,προβιομηχανική διάσταση.Ο Δραγούμης μάλιστα, ως νεαρός διπλωματικός υπάλληλος στην τουρκοκρατούμενη Μακεδονία, γνώρισε στην πράξη την λειτουργία των κοινοτικών θεσμών(που στην ελεύθερη Ελλάδα είχαν ήδη παρακμάσει λόγω της εγκαθίδρυσης συγκεντρωτικών κρατικών μηχανισμών).Ο Δραγούμης πρότεινε την συγκρότηση μείζονος Ελληνικού Οργανισμού με ομοσπονδιακό χαρακτήρα,στην βάση των απανταχού Ελληνικών κοινοτήτων.

Στην πιό ολοκληρωμένη προσπάθεια διαμόρφωσης κοινοτικής πολιτικής πρότασης επιδόθηκε ο Κωνσταντίνος Καραβίδας(1890-1973),έχοντας ως πηγή έμπνευσης όχι μόνον και όχι τόσο τον Tonnies,όσο κυρίως την αρχαία αθηναϊκή δημοκρατία και τις κοινότητες της Τουρκοκρατίας,τις οποίες θεωρεί μετεξέλιξη του αρχαίου άστεως υπό διαφορετικές συνθήκες. Ο Καραβίδας θεωρεί κλειδί την έννοια της κοινότητας(την οποία ταυτίζει με την άμεση δημοκρατία) για την ερμηνεία ολόκληρης της Ελληνικής Ιστορίας.Την ερμηνεύει ως κοινωνικο-οικονομικό μοντέλο αντίστοιχο προς την ιδιομορφία (και την πενία) του εδάφους,που καθιστά αναγκαία την υπέρβαση του ατομικισμού και του ανταγωνισμού,απαγορευτική την συσσώρευση ιδιωτικού πλούτου(που οδηγεί αναπόφευκτα στον ταξικό ανταγωνισμό και στον εμφύλιο πόλεμο) και υποχρεωτική την συνέργια,την αλληλεγγύη και τις οικονομίες κλίμακας.Το κοινοτικό μοντέλο εξασφάλισε εξάλλου στον Ελληνισμό τεράστια ευελιξία,συγκριτικά πλεονεκτήματα και ανταγωνιστικότητα στην παγκόσμια οικονομία,καθώς και δυνατότητα γεωγραφικής επέκτασης σε ολόκληρη την Ανατολική Μεσόγειο.Στα πρώιμα έργα του ο Καραβίδας κηρύσσει επαναστατική διαδικασία ανατροπής του αστικού κράτους και υποκατάστασής του από κοινοτική συνομοσπονδία,ενώ στα ώριμα έργα του(μετά το 1930) επιχειρεί να συμφιλιώσει τον κοινοτισμό με το παγκόσμιο καπιταλιστικό πλαίσιο.

Ο Καραβίδας ανέλυσε ολοκληρωμένα όχι μόνον τον κοινοτικό τρόπο παραγωγής,αλλά και τον κοινοτικό τύπο εξουσίας,που είναι πρωτογενής,άμεσος,ανακλητός,αναδεικνύεται με αποκλειστικό κριτήριο την προσφορά και είναι υπόλογος στο κοινοτικό σώμα.

Ο Καραβίδας,αν και σπούδασε νομικά,ήταν γνώστης της γεωπολιτικής και της γεω-οικονομίας,τις οποίες ενσωμάτωσε στην μεθοδολογία του.Επίσης υπήρξε σπουδαίος κοινωνικός ανθρωπολόγος και στα Αγροτικά του (1931) αποτύπωσε έξοχα τις κοινωνικές δομές στα Βαλκάνια των αρχών του προηγούμενου αιώνα.Επίσης διαπίστωσε ότι η βασική δομή της Ελληνικής κοινωνίας είναι μικροαστική και το μεγαλύτερο μέρος του πληθυσμού βιοπορίζεται κινούμενο ταυτόχρονα στον πρωτογενή,δευτερογενή και τριτογενή τομέα της παραγωγής.Τα βασικά του έργα είναι τα Σοσιαλισμός και Κοινοτισμός,Αθήνα 1930,Αγροτικά:μελέτη συγκριτική,Αθήνα 1931,Η Κοινοτική Πολιτεία,Αθήνα 1935,Τα κοινοτικά δίκαια εις την βάσιν του κράτους,Αθήνα 1939 κ.ά. Ενώ στην εποχή του ο Καραβίδας αγνοήθηκε,μετά την Μεταπολίτευση το έργο του αναγνωρίσθηκε,τα συγγράμματά του επανεκδόθηκαν(πρόεδρος της επιτροπής επανεκδόσεως έργων Κωνσταντίνου Καραβίδα το 1975 ήταν ο Παναγιώτης Κανελλόπουλος) και πλήθος βιβλίων και άρθρων γράφηκαν για τις ιδέες του και την προσωπικότητά του(αναλυτική βιογραφία και κριτική παρουσίαση του έργου του υπάρχει στην ανέκδοτη δεύτερη διδακτορική μου διατριβή με τίτλο:ΟΙ ΚΟΙΝΟΤΙΚΕΣ ΙΔΕΕΣ ΣΤΗΝ ΕΛΛΑΔΑ,το έργο του Κωνσταντίνου Καραβίδα και οι συγγενείς προσεγγίσεις,που υποστηρίχθηκε στην Φιλοσοφική Σχολή του Πανεπιστημίου Αθηνών το 2003 και πρόκειται να εκδοθεί προσεχώς από τις εκδόσεις Παπαζήση).

Συνοδοιπόρος και στενός συνεργάτης του Καραβίδα υπήρξε ο Ντίνος Μαλούχος(1895-1928),ο οποίος σπούδασε γεωπόνος στην Ιταλία,όπου και μυήθηκε στον μαρξισμό.Όταν επέστρεψε στην Ελλάδα γνώρισε τον Καραβίδα και προσχώρησε στην κοινοτική φιλοσοφία.Μάλιστα εξέδωσε την εβδομαδιαία επιθεώρηση ΚΟΙΝΟΤΗΣ(1922-1924), όπου ο ίδιος ο Μαλούχος,ό Καραβίδας και μία ομάδα συνεργατών τους διεκδίκησαν δυναμικά θέση στο αναδιαμορφούμενο πολιτικό σκηνικό που ακολούθησε την Μικρασιατική Καταστροφή,επιδιώκοντας να στρέψουν την Επανάσταση Γονατά-Πλαστήρα προς την κοινοτική κατεύθυνση,αλλά χωρίς αποτέλεσμα.

Τον θεσμό των κοινοτήτων ανέδειξε, μέσα από τις μελέτες του και κυρίως το πολύ σημαντικό έργο του ΝΕΟΕΛΛΗΝΙΚΗ ΟΙΚΟΝΟΜΙΑ ΚΑΙ ΚΟΙΝΩΝΙΑ(Αθήνα 1934,επανέκδοση από τις εκδόσεις Λιβάνη το 1986), ο μεσοπολεμικός κοινωνιολόγος Δημοσθένης Δανιηλίδης(1889-1972),που γεννήθηκε στην Καπαδοκία και σπούδασε στην Γερμανία(βλ. ΝΕΑ ΚΟΙΝΩΝΙΟΛΟΓΙΑ,εκδόσεις Παπαζήση,τεύχος 1,1988,αφιέρωμα στον Δανιηλίδη από τον γράφοντα).

Η εφαρμογή των κοινοτικών ιδεών (ουσιαστικά της άμεσης δημοκρατίας σε σύγχρονο πλαίσιο και μίας συμμετοχικής οικονομικής οργάνωσης λαϊκής βάσης) ήταν επόμενο να προσκρούσει αφ’ενός στην πελατειακή λογική του νεοελληνικού πολιτικού συστήματος.αφ’ετέρου στην συγκεντρωτική λογική της μαρξιστικής αριστεράς.Τις ιδέες του Καραβίδα και των συνοδοιπόρων του ασπάσθηκαν επομένως σε ατομικό επίπεδο διανοούμενοι και μεμονωμένοι πολιτικοί όλων των χώρων,ενώ το έργο του προκάλεσε το επιστημονικό ενδιαφέρον πνευματικών προσωπικοτήτων όπως ο αείμνηστος ιστορικός του δικαίου Νικόλαος Πανταζόπουλος,που διετέλεσε πρόεδρος της Εταιρείας Κοινοτικών Μελετών Κωνσταντίνος Καραβίδας,ο διάδοχός του στην προεδρία Κώστας Βεργόπουλος,ο Γ.Κοντογεώργης,ο Νίκος Μουζέλης κ.ά. Συνεπής μαθητής,φίλος και ιδεολογικός διάδοχος του Καραβίδα υπήρξε ο κοινωνιολόγος και συγγραφέας μίας πολύτομης Ιστορίας της Νεοελληνικής Λογοτεχνίας Δημήτριος Τσάκωνας(1921-2004).Ο Τσάκωνας,διδάκτωρ του Πανεπιστημίου του Insbourg και μεταγενέστερα καθηγητής Κοινωνιολογίας στο Πανεπιστήμιο της Βόννης και στο Πάντειο,είχε την ατυχή έμπνευση να γίνει υπουργός Πολιτισμού της Δικτατορίας των Συνταγματαρχών,πιστεύοντας ότι επρόκειτο γιά επανάσταση τύπου 1909,που θα αναδιαμόρφωνε εκ βάθρων την Ελληνική κοινωνία. Θεώρησε ότι θα μπορούσε να εγκαθιδρύσει κοινοτικούς θεσμούς εκ των άνω,οδηγώντας την Ελληνική κοινωνία σε μία κοινωνικοπολιτική και κυρίως ηθική αναγέννηση.Εγχείρημα που αποδείχθηκε ατελέσφορο,στοίχισε στον Τσάκωνα την ακαδημαϊκή σταδιοδρομία του και στέρησε την Ελληνική νεολαία από έναν σπουδαίο δάσκαλο.

Οι ιδέες του Καραβίδα ερμηνεύθηκαν με ποικίλους τρόπους:άλλοι τις συνέδεσαν με τριτοδρομικές και σοσιαλιστικές κατευθύνσεις,άλλοι με κοινοβιακές και χριστιανικές,άλλοι πιο πρόσφατα με οικολογικές.Ο (οικογενειακός φίλος του Καραβίδα) Ρένος Αποστολίδης έδωσε μία καθαρά αναρχική,πάντως πρωτότυπη και ενδιαφέρουσα,ερμηνεία του καραβιδικού κοινοτισμού.Συγγράφηκαν διδακτορικές διατριβές,πραγματοποιήθηκαν επιστημονικά συνέδρια,έγιναν αφιερώματα περιοδικών.Επισημαίνω το αφιέρωμα της επιστημονικής επιθεώρησης ΝΕΑ ΚΟΙΝΩΝΙΟΛΟΓΙΑ στον Καραβίδα(εκδόσεις Παπαζήση,τεύχος 16,Φθινόπωρο 1992) και το κείμενό μου στο περιοδικό ΑΡΔΗΝ(τεύχος 44) για τον άγνωστο συνεργάτη του Καραβίδα,τον Ντίνο Μαλούχο.
Και η συζήτηση συνεχίζεται με αμείωτο ενδιαφέρον.,ιδίως επειδή ο «μισός αιώνας παράτασης» που έδωσε κατά δήλωσή του ο John Meynard Keynes στον καπιταλισμό φαίνεται ότι εξαντλείται και αναζητούνται νέα μοντέλα,όπως πάντα μέσα στην απέραντη ανθρώπινη εμπειρία.Ως γνωστόν,παρθενογένεση στον χώρο των ιδεών δεν υφίσταται.


Μελέτης Η. Μελετόπουλος
Διδάκτωρ Οικονομικών και Κοινωνικών Επιστημών Πανεπιστημίου Γενεύης
Διδάκτωρ Φιλοσοφίας Πανεπιστημίου Αθηνών
http://tosokaki.blogspot.com/2010/11/blog-post_3346.html

Τιμάται σήμερα η μνήμη του εθνομάρτυρα Κυριάκου Μάτση

«Οι εκτελέσεις ανδρών της ΕΟΚΑ δεν γίνονταν για εκφοβισμό τους. Κάθε ένας που γινόταν μέλος της ΕΟΚΑ είχε ήδη θυσιασμένη τη ζωή του. Κάναμε τις εκτελέσεις για να εκφοβίσουμε τους γονείς τους και κυρίως τις μητέρες να μην τους αφήνουν να ενταχθούν στην ΕΟΚΑ. Αλλά και εδώ αποτύχαμε, γιατί όταν γίνονταν μέλη τους έδιναν την ευχή τους. Κι όταν σκοτώνονταν τους κατευόδωναν ως ήρωες – «Χαλάλι για την πατρίδα»». Δήλωσε ο Χάρτινγκ… Ο ίδιος Χάρτινγκ που προσπάθησε να εξαγοράσει τον ήρωα να καταδώσει το Διγενή αλλά πήρε μόνο την ιστορική απάντηση «Εξοχότατε, ού περί χρημάτων τον αγώνα ποιούμεθα, αλλά περί αρετής. Λυπούμαι, διότι με έχετε προσβάλει με την πρότασή σας».

Ίσως αν σήμερα μας περίσευαν κανά δυό Μάτσηδες να μην έβρισκαν χώρο οι κατεργαραίοι να αναδειχτούν και να βρισκόμασταν σε καλύτερη μοίρα.Το ήθος του δεν χρειάζεται σχόλια.Τα λόγια πλαισίωσαν και τις πράξεις του, για αυτό και οι επιταγές που μας άφησε φέρουν βαρύ φορτίο.Όχι μόνο για να τις επαναλαμβάνουμε σε κάθε μέρα μνήμης αλλά για να τις έχουμε σαν βίωμα.Υπάρχει σήμερα τέτοιο ήθος; Δεν γίνεται να μην υπάρχει.Αλλά αυτό που δεν είχε καταφέρει τότε ο Χάρτιγκ το πέτυχε η πολιτική ηγεσία σήμερα.Δεν είχε καταφέρει να απομονώσει από το λαό, τις φωνές εκείνες που φώναζαν και πάλευαν για το δίκιο.

Χωρίς φόβο «Όχι. Δεν παραδίδομαι. Αν θα βγω, θα βγω πυροβολώντας».

Χωρίς συμβιβασμούς « Η Κύπρος διέρχεται μίαν των κρισιμοτέρων στιγμών της μακραίωνος ιστορίας της. Μέσα από τα βάθη των αιώνων ένας λαός ζητά την λευτεριά του. Και ξέρει ο λαός αυτός ν’ αγωνίζεται, να παλαίη, να υποφέρη…»
Χωρίς ωχαδελφισμούς «Ο Μάτσης εκ των πρώτων κατετάγη εις την Οργάνωσιν. Στρατιώτης του καθήκοντος, αγνός και τίμιος, υπόδειγμα, εις τους υφισταμένους του εμψυχωτής, εισήλθεν εις τον αγώνα με την φλόγα της αυτοθυσίας και την δίψαν να επιτελέσει έργον μεγάλο».
Έτσι θα μείνει για πάντα στο πάνθεο των ηρώων,φάρος και οδηγός για αυτούς που περιμένουν να πάρουν τη σκυτάλη,να φωνάζει για τη ΛΕΥΤΕΡΙΑ.

http://www.protigrammi.com/
http://tosokaki.blogspot.com/2010/11/blog-post_6777.html

ΠΑΡΑΚΜΑΖΟΥΜΕ ΓΙΑΤΙ ΕΧΟΥΜΕ ΧΑΣΕΙ ΤΗΝ ΕΠΑΦΗ ΜΕ ΤΟ ΠΑΡΕΛΘΟΝ ΜΑΣ.

ΣΥΝΕΝΤΕΥΞΗ ΤΟΥ Β.ΜΑΡΚΕΖΙΝΗ

Λίγες μέρες μετά την πολυσυζητημένη διαλεξή του στην Αθήνα, ο διεθνούς κύρους ακαδημαϊκός Β. Μαρκεζίνης μας μιλάει για τις ιδέες που ενέπνευσαν το νέου του βιβλίο "Μια Νέα Εξωτερική Πολιτική για την Ελλάδα".
Μεταξύ άλλων μιλά για την ανάγκη απεξάρτησης της Ελληνικής διπλωματίας απο το αμερικάνικο άρμα και τους λόγους για τους οποίους η στηριξή μας προς την ευρωπαϊκή πορεία της τουρκίας είναι πλέον παρωχημένη. Δεν παραλείπει τέλος, να αναφερθεί στις αιτίες παρακμής της Ελλάδας, κεντρική εκ' των οποίων είναι "η γενική προσπάθεια αποδυνάμωσης ορισμένων συνιστωσών της εθνικής μας ταυτότητας, όπως είναι η παιδεία, η θρησκεία, και η περηφάνεια για την ιστορία μας".

ΔΗΜ. Εξηγήστε μας επιγραμματικά σε τι...συνίσταται "η νέα εξωτερική πολιτική για την Ελλάδα", την οποία παρουσιάζετε στο βιβλίο σας...

Β.Μ. Επί εξήντα και πλέον χρόνια η Ελληνική εξωτερική πολιτική έχει ουσιαστικά παραμείνει αμετάβλητη, παρ' ότι ο κόσμος μας έχει αλλάξει άρδην. Ειδικότερα, το τέλος του ψυχρού πολέμου σηματοδότησε μια ευκαιρία για νέες σχέσεις και επιχειρηματικές συμφωνίες, καθώς και για νέες μορφές συνεργασίας. Παρ' ότι η κυβέρνηση κάνει απεγνωσμένες κινήσεις για να προσελκύσει επενδύσεις απο την Κίνα ή την Μέση Ανατολή, πολλά εξακολουθούν να βρίσκονται σε επίπεδο σχεδιασμού ή απλών ανακοινώσεων για λόγους δημοσιότητας. Επιπλέον, με όρους εξωτερικής πολιτικής, ακολουθούμε τις επιθυμίες των αμερικάνων, αξιολογόντας ανεπαρκώς τα πιθανά πλεονεκτήματα των στενότερων δεσμών με την Ρωσία. Αυτή είναι η πολυδιάστατη πολιτική που πρεσβεύω - πολιτική που συνάδει με ότι ήδη κάνουν η Γαλλία και η Γερμανία.

ΔΗΜ. Η μάχη για απεξάρτηση της εξωτερικής πολιτικής απο τις ΗΠΑ, γράφετε, "δεν είναι τόσο εναντίον των Αμερικάνων όσο εκείνων των Ελλήνων που λησμονούν ότι η πρωταρχική τους υποχρέωση είναι προς την πατρίδα τους". Ποιού εννοείτε; Πως εξηγείτε τον φαινομενικά παράδοξο συνδυασμό, επι δεκαετίες, μια απαρέγκλιτα φιλο-αμερικάνικης εξωτερικής πολιτικής και ενός έντονου αντι-αμερικανισμού που εντοπίζεται στην κοινή γνώμη;

Β.Μ. Ουδέποτε κατηγόρησα την Αμερική επειδή προωθεί τα συμφεροντά της. Εκφράζω απλώς την λύπη μου που ορισμένοι Έλληνες πολιτικοί, επιχειρηματίες και δημοσιογράφοι δίνουν την εντύπωση ότι η σκέψη τους έχει διαμορφωθεί με μόνο γνώμονα την υποτακτικοτητά τους προς την Αμερική. Εντούτοις, η κατονομασία ή η ενοχοποίηση προσώπων, σπανίως αποτελεί εποικοδομητική λύση. Ζητώ λοιπόν απο τους συμπατριώτες μου να επαγρυπνούν ως προς την προστασία των εθνικών συμφερόντων μας και να τιμωρήσουν (πολιτικά) όσους απεμπολούν την αυτονόητη αρχή ότι η Ελληνική εξωτερική πολιτική διαμορφώνεται βάσει των Ελληνικών συμφερόντων, τα οποία μπορεί ενίοτε να συγκλίνουν με τα συμφέροντα άλλων χωρών και όχι της Αμερικής.
Το δεύτερο μέρος της ερωτησής σας εμπεριέχει και την απάντηση, καθότι μιλάτε για έναν "φαινομενικά παράδοξο συνδυασμό". Όντως περί αυτού πρόκειται, για μία φαινομενική διαφορά. Οι περισσότεροι Έλληνες συμπαθούν τους αμερικάνους ως ανθρώπους, αλλά αποδοκιμάζουν τον σύγχρονο διεθνή επεκτατισμό τους, ο οποίος αποτελεί πραγματικότητα της σύγχρονης γεωπολιτικής και στηρίζεται απο μικρές ομάδες συμφερόντων. Η διχοστασία που αναφέρατε είναι αρνητική για την Ελλάδα. Αδημονώ να έρθει η μέρα που θα επιτύχουμε μια εποικοδομητική σύνθεση.

ΔΗΜ. Για ποιούς λόγους τάσσεστε κατά της ένταξης της Τουρκίας στην Ε.Ε.; Είναι λόγοι περισσότερο εθνικοί ή ευρωπαϊκοί;

Β.Μ. Εξηγώ τους λόγους στο νέο μου βιβλίο. Η ιδέα της ένταξης της Τουρκίας στην Ευρώπη ήταν έξυπνη όταν επινοήθηκε, το 1999, διότι μας προφύλαξε απο την κριτική και διευκόλυνε την εισδοχή της Κύπρου στην Ε.Ε. Έντεκα χρόνια αργότερα όμως, η κίνηση αυτή μοιάζει, στην καλύτερη περίπτωση, βιαστική, και στην χειρότερη, ασύμβατη με τα σημερινά δεδομένα. Το λέω αυτό τόσο λόγω της τουρκικής στάσης απέναντι στην Ελλάδα, τον εναέριο χώρο της, τα νησιά της και τους θαλάσσιους πόρους της, όσο και λόγω των συστημικών διαφορών μεταξύ τουρκικών και ευρωπαϊκών ανθρώπινων δικαιωμάτων. Επίσης, προβλέπω - όπως και ο νταβούντογλου - μεγάλες δυσκολίες στις προσπάθειες συνδυασμού της τουρκικής επεκτατικής εξωτερικής πολιτικής με την αναδυόμενη εξωτερική πολιτική της Ευρώπης. Διερωτώμαι: γιατί δεν έχουμε χρησιμοποιήσει αυτά τα επιχειρήματα για να επιβραδύνουμε την πλήρη ένταξη της Τουρκίας στην ΕΕ;; Μήπως οφείλεται και αυτό σε απαράδεκτες πιέσεις απο τις ΗΠΑ και την Αγγλία;

ΔΗΜ. Που αποδίδετε την πολύ μεγαλύτερη τουρκική διορατικότητα που έχει δείξει, κατα την αποψή σας, η τουρκική πολιτική ηγεσία αλλά και οι γεωπολιτικοί ειδικοί της γείτονος σε σχέση με τους δικούς μας την τελευταία 25ετία;

Β.Μ. Κατ'αρχάς, η Τουρκία έχει πίσω της μια μακρόχρονη και επιτυχημένη διπλωματική ιστορία, την οποία διαμόρφωσε μια αξιοκρατική, συνεκτική και επαγγελματική διπλωματική υπηρεσία, ανεπηρέαστη εν' πολλοίς (όχι όμως πλήρως) απο τις μικροπολιτικές παρεμβάσεις που συχνά διαπιστώνουμε στην Ελλάδα. Κατά δεύτερο λόγο, σε κρίσιμες στιγμές της ιστορίας της, η Τουρκία είχει την τύχη να διοικείται απο γνήσιους ηγέτες - όπως ήταν ο οζάλ, με άξιο διάδοχο τον ερντογάν - οι οποίοι αποφάσισαν να διαμορφώσουν το μέλλον της χώρας τους στηριζόμενοι στο παρελθόν της. Στην Ελλάδα και τα δύο αυτά στοιχεία έχουν σταθεί ισχνότατα, καθώς οι πολιτικοί μας ενδιαφέρονται πρωτίστως για την διαίωνηση της εξουσίας τους και την αλληλοϋπονόμευση.
Οφείλουμε να αναφέρουμε μια ακόμη αιτία της παρακμής μας, η οποία σχετίζεται με μια γενική προσπάθεια αποδυνάμωσης ορισμένων συνιστώσών της εθνικής μας ταυτότητας, όπως είναι η παιδεία, η θρησκεία, και η περηφάνια για την ιστορία μας. Συμφωνώ με τον νταβούντογλου όταν λέει ότι "μόνο οι κοινωνίες που κατέχουν μια πολύ ισχυρή αίσθηση του ανήκειν και της ταυτότητας, που οφείλεται στην κοινή αντίληψη του χρόνου και του χώρου, και μπορούν με αυτή την αίσθηση να κινητοποιήσουν τα ψυχολογικά, κοινωνιολογικά, πολιτικά και οικονομικά στοιχεία, έχουν την δυνατότητα να πραγματοποιούν στρατηγικά ανοίγματα ικανά να ανανεώνονται συνεχώς".

ΔΗΜ. Προτείνετε απεξάρτηση της Ευρώπης απο τις ΗΠΑ και προσέγγιση της Ρωσίας. Δεν θεωρείται ότι το χάσμα των αξιών και της πολιτικής κουλτούρας είναι πολύ μεγάλο για να υπάρξει συνεργασία με την Μόσχα αντίστοιχου βάθους με αυτή με την Ουάσιγκτον;

Β.Μ. Όχι, διότι η εν' λόγω εξάρτηση διαρκώς συρρικνώνεται μόνη της. Στο πρόσφατο βιβλίο μου εξήγησα λ.χ. ότι η απομάκρυνση Ευρώπης και Αμερικής έχει επιταχυνθεί μετά το τέλος του ψυχρού πολέμου, κυρίως επειδή η Αμερική έχει εγκαταλείψει το μοντέλο της διπλωματίας "κοινής συναίνεσης", επιλέγοντας συχνά απερίσκεπτα τη χρήση στρατιωτικής τεχνολογίας. Κατα δεύτερο λόγο, η Αμερική, παρωθούμενη απο την απληστία του επιχειρηματικού κατεστημένου της, έχει χρησιμοποιήσει τις "ανθρωπιστικές" στρατιωτικές επεμβάσεις ως δικαιολογία εξασφάλισης στρατηγικών και οικονομικών πλεονεκτημάτων. Κατά τρίτο λόγο, μετά την χρηματοπιστωτική κρίση του 2008 - και δεν είμαι καθόλου βέβαιος εάν τα κύρια αίτια αυτής της κρίσης έχουν εξαλειφθεί - ο τρόπος αντιμετώπισης των συγκεκριμένων δομικών αδυναμιών (λ.χ. μέσω ενισχυμένης ρύθμισης της αγοράς) δεν είναι ο ίδιος μεταξύ Ευρώπης και Αμερικής. Η Ε.Ε. πρέπει να εξετάσει πολύ προσεκτικά αυτές τις τελευταίες εξελίξεις, και διατηρώντας ασφαλώς τις σχέσεις της με τις ΗΠΑ, να ενισχύσει τους πολιτικούς και οικονομικούς δεσμούς με την Άπω Ανατολή, την Ινδία και την Βραζιλία. Εάν, ή μάλλον, όταν αυτό γίνει πράξη, αναπόφευκτα θα περιοριστεί περαιτέρω η σύμπνοια με τις ΗΠΑ αλλά - για την χώρα μας τουλάχιστον - μια τέτοια ευρωπαϊκή εξέλιξη δεν είναι κατ΄ ανάγκην κακή!!!

ΔΗΜ. Αναφέρεστε σε "δύο Αμερικές" για τις οποίες είχε μιλήσει ο γερουσιαστής φούλμπραϊτ. Δεν πιστεύετε ότι, λόγω τόσων οικονομικών δυσκολιών όσο και ιδεολογικών προκείμενων, η κυβέρνηση ομπάμα - όπως έχει ήδη δείξει - θα ακολουθήσει έναν πιο συναινετικό δρόμο στην γεωπολιτική;

Β.Μ. Ο ομπάμα ακολουθεί ήδη αυτόν τον δρόμο, όπως αποδεικνύει το γεγονός ότι έχει εμποδίσει μέχρι τώρα το Ισραήλ να προκαλέσει σύρραξη με το Ιράν, η οποία θα έβλαπτε ανεπανόρθωτα μια παγκόσμια οικονομία που ήδη δυσκολεύεται να ορθοποδήσει. Υπονομεύεται όμως εντονότατα στο εσωτερικό της χώρας του, και το εβραϊκό λόμπυ εκμεταλλεύται αυτή την εσωτερική αδυναμία για να ανατρέψει την απόφαση του προέδρου να επιλύσει το παλαιστινιακό ζήτημα και να επιτύχει έναν ευρύτερο συμβιβασμό με τον ισλαμικό κόσμο και την Ρωσία. Εγχώριες ομάδες πίεσης εμποδίζουν, κατά παράδοση, τους αμερικάνους προέδρους να ασκήσουν την εξωτερική πολιτική τους. Η σημερινή κατάσταση αποτελεί απλώς ένα ακόμη παράδειγμα της συγκεκριμένης τακτικής.

ΔΗΜ. Στον πρόλογο εκφράζετε την ελπίδα να εξαφανιστεί "όπως οι δεινόσαυροι" η γενιά των πολιτικών της μεταπολίτευσης και να την διαδεχθεί μια νέα γενιά που θα εισέλθει στην πολιτική αφού θα έχει αποδείξει τις ικανοτητές της αλλού. Πως θα ξεπεραστεί όμως ο διάχυτος κυνισμός των νέων απέναντι στην πολιτική με την στενή έννοια, την οποία έχουν δει να εξευτελίζεται τόσο ανελέητα τις τελευταίες δεκαετίες;

Β.Μ. Έγραφα πριν απο δύο χρόνια ότι για μεγάλο ποσοστό των πολιτικών της μεταπολίτευσης έχει έρθει η "ημερομηνία λήξεως" τους. Το εκλογικό σώμα πρέπει να "αποσύρει" αυτούς τους πολιτικούς με την πρώτη ευκαιρία, ασχέτως εάν είναι επιτυχημένοι ή αποτυχημένοι, συγκρατημένοι ή (πολιτικά και ενδεχομένως οικονομικά) άπληστοι.
Η αποσυρσή τους θα ενθάρρυνε την συμμετοχή νέων ανθρώπων, που δικαίως νιώθουν απογοητευμένοι και παραμερισμένοι απο την παλαιά γενιά. Μακροπρόθεσμα όμως, δεν αρκεί μόνον αυτό. Οφείλουμε λ.χ. να συνειδητοποιήσουμε ότι θα βοηθήσουμε τους νέους μας περισσότερο εαν το εκπαιδευτικό μας σύστημα δώσει έμφαση στην ποιότητα και όχι στην ποσότητα. Εαν προσπαθήσουμε να τους εμπνεύσουμε χρησιμοποιώντας το πλούσιο ιστορικό παρελθόν μας. Εαν τους πείσουμε ότι εφεξής η αξιοκρατία στους διορισμούς και στις προαγωγές θα αποτελεί τον κανόνα του δημόσιου βίου. Το ζήτημα αυτό βρίσκεται στην καρδία του Ελληνικού Προβλήματος. Η βελτίωση ενός δυσλειτουργικού, άκρως κομματικοποιημένου και αναποτελεσματικού κράτους δεν προϋποθέτει απλώς να αναδειχθεί ένα νέο πολιτικό κατεστημένο, αλλά αυτό να διαθέτει και ένα σύγχρονο όραμα. Τίποτε σχετικό όμως δεν βλέπω στον ορίζοντα, καθώς οι εκπρόσωποι του παλιού κόσμου πασχίζουν να διατηρήσουν τον έλεγχο επι της διακυβέρνησης της χώρας. Εαν το καταφέρουν όμως, η αλλάγή δεν θα έρθει με τρόπο ομαλό, σχεδιασμένο, αλλά όπως συνεχώς τονίζω, θα ξεσπάσει στους δρόμους!

ΠΗΓΗ: Εφημερίδα Freesunday
http://tosokaki.blogspot.com/2010/11/blog-post_1703.html

Άνθιμος: "Λείπει σήμερα ένας Χριστόδουλος"

Σε μία εκ βαθέων συνέντευξη στον «Α.Τ. του Σαββατοκύριακου», ο μητροπολίτης Θεσσαλονίκης Ανθιμος παραδέχεται ότι σήμερα λείπει ο μακαριστός Χριστόδουλος, ενώ αποκαλύπτει τι παρακάλεσε τον Αρχιεπίσκοπο Ιερώνυμο. Μιλά για το κύμα αθεΐας στην Ελλάδα, το μάθημα των Θρησκευτικών, την κάρτα πολίτη, αλλά και για την απαξίωση της πολιτικής και της Εκκλησίας. Ακόμη, κηρύσσει πανστρατιά για την αποκατάσταση του κύρους των πολιτικών στο λαό και αναφέρεται στη διένεξη με τον υποψήφιο δήμαρχο Γιάννη Μπουτάρη.

«Είναι αλήθεια ότι λείπει. Το έχω πει και δημόσια. Ακούω πολλά από τους πιστούς αλλά δε θα πω τι ακριβώς μου λένε. Έχω παρακαλέσει, όμως τον Αρχιεπίσκοπο -και η έννοια του λόγου μου από την εφημερίδα του «Αδέσμευτου» αυτή είναι- όχι βεβαίως να μιμηθεί τη γραμμή Χριστοδούλου ή τη δική μου, που περίπου είναι όμοιες, αλλά σε ένα βαθμό, όπως στο μάθημα των Θρησκευτικών, να υπάρχει ένα πιο φανερό, δημόσιο και δυνατό έργο της Εκκλησίας της Ελλάδος, ώστε σε συνεννόηση με την Πολιτεία να προλάβουμε κάποια θέματα. Εγώ έχω συγκεκριμένα στοιχεία τα οποία θα παρουσιάσω σε ομιλίες μου, στο μέλλον», δήλωσε ο μητροπολίτης Άνθιμος, αναφορικά με τη «μετά Χριστόδουλο» εποχή.
Πιο συγκεκριμένα όσον αφορά στην πιθανότητα να γίνει προαιρετικό το μάθημα των Θρησκευτικών, δήλωσε:
«Φρονώ ότι η απόφαση του Μακαριωτάτου Αρχιεπισκόπου είναι η επιβεβλημένη αυτή τη στιγμή, προκειμένου από την κορυφή της πνευματικής ζωής του τόπου μας, την Ιερά Σύνοδο της Εκκλησίας της Ελλάδος και σε συνεργασία με τους καθηγητές των Θεολογικών Σχολών να αντιμετωπιστεί το ζήτημα αυτό, για να μην προσπαθούμε εκ των υστέρων να διορθώσουμε πράγματα τα οποία θα είναι δυσάρεστα για τα παιδιά μας και την παιδεία μας. Χαίρομαι για την πρωτοβουλία του Αρχιεπισκόπου.
Γι’ αυτό κι εγώ προτρέπω να μιλάμε για τα ζωτικά θέματα της ελληνικής μας παραδόσεως από την προ Χριστού περίοδο μέχρι σήμερα, για να κρατήσουμε όλα αυτά που μας έδωσαν υπόσταση και ζωή. Κάτι που πράττουν και τα άλλα ευρωπαϊκά κράτη».
Όσον αφορά στην ηλεκτρονική κάρτα του πολίτη, ο κ. Άνθιμος είπε πως δέχεται την αγωνία των πιστών. «Η απάντησή μου σε αυτούς είναι έχετε δίκιο αλλά η Εκκλησία της Ελλάδος έχει αποφασίσει να συγκροτήσει μια επιτροπή για να δει στη βάση του αυτό το πρόβλημα, σε συνεννόηση με τις κρατικές Αρχές. Πρόκειται για διαπρεπείς επιστήμονες, που θα παραδώσουν υπεύθυνο πόρισμα, ώστε να ξέρουμε πως θα συνομιλήσουμε με το αρμόδιο υπουργείο για το θέμα αυτό».

"Δεν μπορούμε να μείνουμε ακέφαλοι, χωρίς πολιτικούς άνδρες"
Απαντώντας σε ερώτηση για την απαξίωση με την οποία οι πολίτες αντιμετωπίζουν σήμερα τους πολιτικούς και την πολιτική εν γένει, ο μητροπολίτης Θεσσαλονίκης, είπε:
«Δεν μπορούμε να μείνουμε ακέφαλοι χωρίς πολιτικούς άνδρες που θα εκλέγονται από τα λαό και θα προσπαθούν να λύνουν τα προβλήματά του. Η απαξίωση υπάρχει εξαιτίας των γεγονότων με την οικονομική κρίση. Αλλά νομίζω ότι και με την προσπάθεια της κυβερνήσεως να επιτύχει στον τομέα με τους Ευρωπαίους αλλά και με τη συμβολή της αξιωματικής αντιπολιτεύσεως και των άλλων κομμάτων, πρέπει να υπάρξει μια γενική προσπάθεια -θα βοηθήσουμε και εμείς- για να αποκατασταθεί το κύρος των πολιτικών στη συνείδηση του λαού».

Στην εποχή μας υπάρχει η διάθεση "Καλή είναι και λίγη αναρχία"
«Σε ό,τι αφορά την Εκκλησία, στην Ελλάδα έχουμε ένα κύμα αθεΐας - υλισμού το οποίο είχε παρατηρηθεί όπως έχω γράψει πριν 30 χρόνια στην Ευρώπη. Εξαιτίας αυτού του υλόφρονου πνεύματος που υπάρχει σήμερα στην εποχή μας, με τη διάθεση της πλήρους ανεξαρτησίας από κανόνες και τρόπους ζωής και ταυτόχρονα ίσως από μια διάθεση «καλή είναι και λίγη αναρχία», είναι τρομακτικό αυτό που λέω, αλλά έτσι είναι, διαπιστώνουμε ότι και στο χώρο της Εκκλησίας υπάρχει μια απαξίωση. Όμως γίνεται και μια πολεμική από μια πλευρά πολιτικών -να μην πούμε τώρα ονόματα - εναντίον της Εκκλησίας. Και αυτό είναι πολύ άσχημο, διότι η σπονδυλική στήλη της πνευματικής ζωής του ελληνικού λαού είναι η Ορθόδοξη Εκκλησία», υπογράμμισε ο κ. Άνθιμος.

"Με τον κύριο που λέτε…"
«Με τον κύριο που λέτε, που είναι και υποψήφιος, είχα εκείνο το περιστατικό το οποίο έχει παρέλθει γιατί είχε προηγηθεί επί δύο μήνες μια επιθετικότητα εναντίον μου που δεν δικαιολογείται. Γιατί εγώ είμαι στη Θεσσαλονίκη 7 χρόνια και δεν έχω θίξει ποτέ κανέναν.
Εγώ όμως από της επομένης της 26ης Οκτωβρίου δεν ξαναμίλησα και δεν σχολίασα ούτε για πρόσωπα ούτε για γεγονότα της πολιτικής, αλλά επαναλήφθησαν από το συγκεκριμένο πρόσωπο οι εναντίον μου επιθέσεις, στις οποίες απ’ ότι βλέπω ο λαός δεν δίνει σημασία και βαρύτητα. Όμως είναι ενοχλητικές αυτές οι επιθέσεις», δήλωσε χαρακτηριστικά ο μητροπολίτης, αναφερόμενος στην πρόσφατη «κόντρα» του με τον υποψήφιο Δήμαρχο Θεσσαλονίκης, Γιάννη Μπουτάρη.

"Δεν έχω ούτε πολιτική ούτε κομματική τακτική"
«Εγώ δεν έχω ούτε πολιτική ούτε κομματική τακτική. Σε όλη μου τη ζωή, 47 χρόνια ως κληρικός, 37 ως Αρχιερέας (30 χρόνια στη Θράκη και 7 εδώ στη Θεσσαλονίκη), τηρώ μια τακτική η οποία είναι επί εθνικού επιπέδου. Σε μερικούς λοιπόν οι οποίοι είναι υπέρ της λεγόμενης παγκοσμιοποίησης, δεν τους αρέσουν οι απόψεις που διατυπώνω μέσα από την Εκκλησία επί εθνικών θεμάτων. Αυτοί μπαίνουν στα δημοσιογραφικά όργανα -όχι σε όλα- και λένε τις απόψεις τους και αντί να δουν την ουσία του προβλήματος, για να συζητήσουμε, επιτίθενται σε μένα. Δόξα το Θεό δεν μπορούν να μου βρουν τίποτα. Δεν έχω αποκτήσει τίποτα υλικό για τον εαυτό μου, αλλά με το λαό και στην Θράκη και εδώ ήμουν πάντα σε μια σύμπνοια», κατέληξε.
http://tosokaki.blogspot.com/2010/11/blog-post_254.html

Αφαιρέθηκε χάρτης που ανέγραφε τα Σκόπια ως "Μακεδονία"

Αφαιρέθηκε χάρτης ο οποίος ανέφερε τα Σκόπια ως «Μακεδονία» ύστερα από παρέμβαση Ελλήνων βουλευτών, που μετέχουν στην Ολομέλεια της Κοινοβουλευτικής Συνέλευσης του ΝΑΤΟ.
Ειδικότερα, οι βουλευτές Γεώργιος Χαραλαμπόπουλος (ΠΑΣΟΚ), Ευάγγελος Αντώναρος (ΝΔ) και Ιωάννης Κοραντής (ΛΑ.Ο.Σ.) διαμαρτυρήθηκαν στη γραμματεία της Ολομέλειας η οποία συνεδριάζει στη Βαρσοβία και τελικά κατάφεραν να αφαιρεθεί ο χάρτης.
Σε κοινή δήλωση των βουλευτών, οι ίδιοι αντιλήφθηκαν την ύπαρξη του επίμαχου χάρτη που ανέφερε τα Σκόπια ως "Μακεδονία" και με συντονισμένες ενέργειες είχαν κινήθηκαν αποτελεσματικά.
http://tosokaki.blogspot.com/2010/11/blog-post_273.html

ΕΛΛΑΔΑ: Η πλουσιότερη χώρα του Πλανήτη!

Ένας πλούτος που δεν συμφέρει τη Νέα Τάξη να γίνει γνωστός στους Έλληνες...!
Τον Φεβρουάριο του 1998 έφτασε στην δημοσιότητα έρευνα που αφορούσε την μεγαλύτερη συγκέντρωση ραδονίου στον Ελληνικό χώρο και συγκεκριμένα στο χωριό Νεράιδα Θεσπρωτίας. Η μέτρηση ήταν 9550 μπεκερέλ ανά τετραγωνικό μέτρο και με όριο επιφυλακής τα 150!
Παρόμοιες υψηλές μετρήσεις είχαμε και στις περιοχές Σερρών, Θεσσαλονίκης, Μύκονου, Καβάλας, Ικαρίας, Λέσβου, Φθιώτιδα, Λουτράκι, Νιγρίτα, Σουρωτή (1), κλπ. Το ραδόνιο είναι φυσικό ραδιενεργό στοιχείο και για όσους γνωρίζουν, αποτελεί ένδειξη για την ύπαρξη στο υπέδαφος των άνω τουλάχιστον περιοχών ΟΥΡΑΝΙΟΥ. Στο όρος Παγγαίο στην Καβάλα επίσης υπάρχει ήδη έντονο ενδιαφέρον από ξένο επενδυτή για την εξόρυξη των τεράστιων κοιτασμάτων χρυσού.
Στην Ολυμπιάδα Χαλκιδικής ήδη έχει ξεκινήσει η εκμετάλλευση του εκεί υπεδάφους από την TVX Gold του George Soros, η οποία περιέχει αρκετό χρυσό, αλλά και ουράνιο!!!.Μία απόρρητη έκθεση που ήρθε στο φως με δημοσίευμα της εφημερίδας «Επενδυτής» στις 23/2/96, αναφέρει για τα αποτελέσματα των μετρήσεων του ΙΓΜΕ (Ίδρυμα Γεωλογικών και Μεταλλευτικών Ερευνών). Γύρω στο ποσό των 100 τρισεκατομμυρίων δραχμών εκτιμάται η αξία των κοιτασμάτων ουρανίου και άλλων σπανίων μετάλλων για δορυφόρους και πυραύλους.
Το κείμενο της έρευνας υπογράφεται από επτά διακεκριμένους Έλληνες επιστήμονες και κάνει λόγο για κοίτασμα ουρανίου που περιέχει 300 εκατομμύρια τόνους με συμπύκνωμα ουρανίου 16%, καθώς και σπάνια άλλα ορυκτά όπως ρουτίλιο, λουτέσιο και λανθάνιο, που έχουν εξαιρετικά ειδικές χρήσεις στην κατασκευή πυραυλικών συστημάτων. Αναφέρεται ΜΟΝΟΝ για την περιοχή του όρους Σύμβολο του νομού Καβάλας. Αποτελεί ένα από τα μεγαλύτερα κοιτάσματα ουρανίου ΔΙΕΘΝΩΣ. Η αξία του εμπλουτισμένου ουρανίου 235 στην διεθνή αγορά 1998 είναι 20.000 δολάρια το γραμμάριο !.
O κοσμήτορας της πολυτεχνικής σχολής και πρόεδρος του τμήματος χημικών μηχανικών Βασίλειος Παπαγεωργίου, πραγματοποίησε διάλεξη με θέμα «Η Βαριά βιομηχανία στην Ελλάδα», η οποία είχε να κάνει με τα αποτελέσματα και της δικής του έρευνας 30 ετών. Εντυπωσιακό ήταν το ότι σε όλα τα σημεία η έρευνά αυτή συμφώνησε με τα αποτελέσματα παλαιοτέρας αντίστοιχης έρευνας της δεκαετίας του 1940 που τυχαία είχε φτάσει στα χέρια του.
Ο εν λόγω καθηγητής αναρωτιέται πως είναι δυνατόν η Ελλάδα να μην έχει αυτή τη στιγμή ήδη στημένη βαριά βιομηχανία την στιγμή που διαθέτει όχι μόνον ΟΛΕΣ τις απαραίτητες πρώτες ύλες (στρατηγικά ορυκτά) και μάλιστα σε αφθονία, αλλά και για ορισμένα από αυτά, είναι η ΜΟΝΑΔΙΚΗ παραγωγός χώρα στην Ευρωπαϊκή Ένωση.

Και συγκεκριμένα:
Λιγνίτης: Ως ορυκτό για την παραγωγή ενέργειας από την καύση του με λιγοστή μόλυνση του περιβάλλοντος. Η Ελλάδα διαθέτει τόσο πολύ λιγνίτη, που εάν τον εκμεταλλευόταν από νωρίς, θα είχε γλιτώσει πολλά δισεκατομμύρια από την εισαγωγή πετρελαίου.
Αλουμίνιο: Εδώ και μερικά χρόνια η Γαλλία ελάττωσε την παραγωγή της σε αλουμίνιο και η Ελλάδα πλέον είναι πρώτη στην Ευρώπη σε παραγωγή του αλουμινίου, με χιλιάδες εφαρμογές.
Βωξίτης: Η Ελλάδα είναι η μεγαλύτερη βωξιτοπαραγωγός χώρα της Ευρωπαϊκής Ένωσης. Ο βωξίτης χρησιμοποιείται και στην κατασκευή αεροσκαφών, ηλεκτρικών συσκευών, μεταλλικών κατασκευών και αλλού.
Μαγγάνιο: Η Ελλάδα είναι η μοναδική χώρα στην Ευρωπαϊκή Ένωση που περιέχει στο υπέδαφός της κοιτάσματα μαγγανίου. Τα κυριότερα κοιτάσματα έχουν εντοπισθεί στο νομό Δράμας.
Νικέλιο: Και για αυτό το στρατηγικό ορυκτό όπως ανέφερε ο κύριος Παπαγεωργίου, η Ελλάδα είναι η μοναδική χώρα της Ευρωπαϊκής Ενώσεως με σημαντικά κοιτάσματα νικελίου στο υπέδαφός της. Υπάρχει ένα συγκρότημα παραγωγής νικελίου, του μεγαλυτέρου στην Ευρωπαϊκή Ένωση, αλλά εξάγεται στο εξωτερικό όπως και όλα σχεδόν τα υπόλοιπα όσα εξορύσσονται.
Σμηκτίτες: Η Ελλάδα είναι η δεύτερη χώρα στον κόσμο μετά τις Ηνωμένες Πολιτείες στην εξόρυξη σμηκτιτών, οι οποίοι έχουν μεγάλο εύρος εφαρμογών, όπως η διάθεση αποβλήτων, τα φάρμακα, τα καλλυντικά και άλλα.
Μαγνήσιο: Ο μαγνησίτης που εξάγει η χώρα μας, καλύπτει το 46% της συνολικής παραγωγής της Δυτικής Ευρώπης.
Χρωμίτης. Η Ελλάδα είναι η μοναδική χώρα της Ευρωπαϊκής Ένωσης που περιέχει στο υπέδαφός της σημαντικά εκμεταλλεύσιμα κοιτάσματα χρωμίτη. Τα σημαντικότερα κοιτάσματα βρίσκονται στο Μπούρινο Κοζάνης και χρησιμοποιούνται κυρίως για την παραγωγή ανοξείδωτου χάλυβα.
Ουράνιο: Όπως ανέφερα ήδη, τα ουρανιούχα μεταλλεύματα έχουν εντοπισθεί στην Κεντρική Μακεδονία και στην Θράκη. Το τεύχος της 28ης Απριλίου 1999 της εφημερίδας «Αθηναϊκή» είχε ως τίτλο «Θησαυροφυλάκιο η Βόρεια Ελλάδα» και αναφερόταν σε αυτό ακριβώς το θέμα. Η Θράκη λοιπόν είναι ένας στρατηγικός κόμβος, διότι εκτός των πλουσίων κοιτασμάτων ουρανίου, χρυσού και πετρελαίου, επιπλέον από εκεί πρόκειται να περάσει στο μέλλον και ο αγωγός φυσικού αερίου και πετρελαίου «Μπουργκάς – Αλεξανδρούπολης» Αγωγός μεταφοράς καυσίμων από Κασπία προς τη δύση.

ΠΕΤΡΕΛΑΙΟ: Υπάρχει άφθονο στο Αιγαίο. Στην ίδια διάλεξη για τα στρατηγικά ορυκτά του κυρίου Παπαγεωργίου έγινε εκτενής λόγος για τα πετρέλαια στο Αιγαίο. Καμία κυβέρνηση δεν είχε μέχρι τώρα το θάρρος να παραδεχθεί την ύπαρξη πλουσιοτάτων κοιτασμάτων πετρελαίου στο Αιγαίο και ότι το παιχνίδι με την Τουρκία στην ουσία εκεί παίζεται. Υπάρχουν εδάφια του αρχαίου ιστορικού Ηροδότου που κάνει λόγο για την «εύφλεκτη πίσσα». Είναι ακόμη γεγονός γνωστό ότι οι Γερμανοί επί κατοχής είχαν ήδη χαρτογραφήσει όλη την Ελλάδα, αφού άμεσα τους ενδιέφεραν και τότε οι όποιες πηγές ενέργειας για την στρατιωτική τους μηχανή. Με την πτώση του Χίτλερ, οι σχετικοί χάρτες και πληροφορίες έφτασαν και στα χέρια των Αμερικανών της εποχής.
Τα τελευταία χρόνια και με την βοήθεια ειδικών δορυφορικών φωτογραφήσεων είναι γεγονός ότι ήδη υπάρχουν ασφαλή στοιχεία για την ύπαρξη πλουσίων πετρελαϊκών κοιτασμάτων στο Αιγαίο. Ο πρώην πρεσβευτής της Αμερικής στην Ελλάδα Nicholas Burns σε ζωντανή εκπομπή στο κανάλι MEGA είχε κι αυτός επισήμως παραδεχθεί ότι υπάρχει όντως πετρέλαιο στο Αιγαίο και ότι αυτό ουσιαστικά δημιουργεί την ένταση μεταξύ Ελλάδος και Τουρκίας.

Σύμφωνα με αποτελέσματα ερευνών που στηρίχτηκαν σε δορυφορικούς χάρτες είναι πλέον γεγονός αναμφισβήτητο ότι: Τα πλουσιότερα κοιτάσματα πετρελαίου στον Ελληνικό χώρο υπάρχουν ανατολικά της νήσου Θάσου, στον Θερμαϊκό Κόλπο, στην περιοχή των Δωδεκανήσων και συγκεκριμένα στην περιοχή κοντά στα Ίμια, στην Ζάκυνθο και στην Φλώρινα. Επίσημη δήλωση του καθηγητή πυρηνικής φυσικής του Αριστοτελείου Πανεπιστημίου Θεσσαλονίκης κυρίου Παπαστεφάνου, αναφέρει μεταξύ άλλων τα εξής:

«Από παλιά διέβλεπα ότι, όπως και στην υπόθεση των κοιτασμάτων πετρελαίου στο Αιγαίο, έτσι και στην υπόθεση του ουρανίου, ίσως να μην δόθηκαν ποτέ στις ελληνικές κυβερνήσεις τα πλήρη αποτελέσματα των γεωλογικών ερευνών που έκαναν στην Δράμα και τη Θράκη οι Αμερικανοί ερευνητές…»

Αρχίζοντας από το περίφημο ΟΣΜΙΟ (σκληρό, άμορφο, μεταλλικό χημικό στοιχείο της ομάδος του λευκοχρύσου) που εντοπίζεται, σύμφωνα με επιστημονικές έρευνες, σε μεγάλες μάλιστα ποσότητες, στα Ίμια και γενικώς στο Αιγαίο ΜΑΣ. Και διερωτώμεθα γιατί οι προηγούμενες αλλά και η νυν πολιτική ηγεσία της Χώρας, σιωπούν επί του θέματος. !!
Η Ελλάδα επίσης μόνο από το απόθεμα του »μεθανίου» που έχει στην μια άκρη μόνο της Κρήτης φτάνει για 10.000 χρόνια τα αυτοκίνητα του πλανήτη γη να τα τροφοδοτεί με καύσιμα δωρεάν.

Υπάρχουν βάσιμες υποψίες και για άλλα «περίεργα» και πανάκριβα συστατικά στο υπέδαφός μας, όπως το ΟΣΜΙΟ, ο κόκκινος υδράργυρο κ.ά. για τα οποία η έρευνα συνεχίζεται. Ουσιαστικά 10.000 τόνους Όσμιο και 100.000 τόνους Κόκκινο υδράργυρο που επισήμως δεν υπάρχει, είναι μόνο τεχνητό στοιχείο !!!

Αποφασίστε τελικά ή είστε !! …δούλοι που ψηφίζετε οποιοδήποτε κόμμα, ή ελεύθεροι Έλληνες άνθρωποι…
http://tosokaki.blogspot.com/2010/11/blog-post_5262.html

Ελάτε να κάνουμε μάθημα Ιστορίας!

Ο Ελευθέριος Βενιζέλος και η Γ΄ Ελληνική Δημοκρατία του Μεσοπολέμου
TOYΗ γενικότερη πολιτική του Ελευθερίου Βενιζέλου στα χρόνια 1928-1932 έχει βρεθεί στο επίκεντρο της κριτικής μας στο παρελθόν σε ένα κείμενο μας για την Ελληνική χρεοκοπία του 1932 που έγινε επί πρωθυπουργίας Βενιζέλου, προκλήθηκε από την πολιτική του και ο πολύς κόσμος δεν γνωρίζει ότι έγινε καν, και μια δεύτερη φορά σε μια αναφορά μας στην ακολουθητέα εξωτερική πολιτική των ετών 1928-1932 από τον Βενιζέλο με αφορμή το σχετικό βιβλίο του Κωσταντίνου Καραμανλή. Και αυτό γιατί θεωρούμε βάσιμα πως οι περισσότερες σχετικές (ακαδημαϊκές η μη) εργασίες που δημοσιεύονται αποκρύπτουν κρίσιμα στοιχεία του πολιτικού κλίματος της εποχής, εξωραΐζουν καταστάσεις και υποτάσσουν το υλικό και τις πηγές στον συγκεκριμένο σκοπό τους που είναι ο "καθαρμός" των "δημοκρατών" πολιτικών της εποχής από ενέργειες και παραλείψεις τους που μόνο "δημοκρατικές" δεν ήταν.

Προφανώς όμως η στιγμή που όλες αυτές οι διατριβές και οι "εργασίες" θα αναθεωρηθούν δεν είναι και πολύ μακρυά. Και αυτό γιατί όταν θα εκλείψει η σημερινή πολιτική εκμετάλλευση και σκοπιμότητα, εκ των πραγμάτων θα επανεξετασθούν όλες αυτές οι επιπόλαιες και αστήρικτες θέσεις. Εμείς για σήμερα διαλέξαμε να παραθέσουμε ένα απόσπασμα από την "ανοικτή επιστολή προς τον κ. Βενιζέλον" που απεύθυνε ο Αλέξανδρος Παπαναστασίου στις 14 Αυγούστου 1932 λίγο πριν τις εκλογές εκείνης της εποχής που σήμαναν την αρχή του τέλους της Βενιζελικής πολιτικής κυριαρχίας. Προφανώς δεν υιοθετούμε το σύνολο των απόψεων που εκφράζονται από τον Παπαναστασίου, ενώ οφείλουμε να υπενθυμίσουμε ότι η "ανοιχτή" αυτή επιστολή είναι προϊόν ενός ιδιαίτερα τεταμένου πολιτικού περιβάλλοντος. Έχει όμως αναμφίβολα το ενδιαφέρον της.

Σε αυτή ο Αλέξανδρος Παπαναστασίου υπογραμμίζει ακριβώς πως ο Ελευθέριος Βενιζέλος είναι υπέρ της Δημοκρατίας μόνο εφ΄ όσον αυτή επιτρέπει στο Βενιζελικό κόμμα να είναι στην εξουσία. Στην συνέχεια αναφέρεται στον αφανή πρωταγωνιστικό ρόλο του Βενιζέλου στην ενδυνάμωση του "Στρατιωτικού Συνδέσμου", κάτι που από όσα ξέρω δεν το έχω δει να αναφέρεται σε κανένα συνθετικό έργο για την εποχή ούτε καν ως νύξη. Θυμίζουμε ότι ο "Στρατιωτικός Σύνδεσμος" αποτελούσε μια παραστρατιωτική μυστική οργάνωση ανώτερων και ανώτατων Βενιζελικών αξιωματικών που είχαν συντελέσει αποφασιστικά στην εκτέλεση (δολοφονία) των εξ, στην εκθρόνιση του Βασιλιά Γεώργιου Β΄ και στην ανακήρυξη της Γ΄ Ελληνικής Δημοκρατίας μετά από ανατροπή της νόμιμης κυβέρνησης Καφαντάρη, αλλά και στην μετέπειτα "προφύλαξη" του νέου πολιτεύματος από κάθε "απειλή".
Ο Παπαναστασίου επίσης αναφέρεται και στην αψυχολόγητη επίθεση του Βενιζέλου κατά του Λαϊκού κόμματος το 1932 και προσωπικά κατά του Τσαλδάρη ως δήθεν φιλόδοξου ανατροπέα του Δημοκρατικού πολιτεύματος. Η επίθεση αυτή προήλθε καθαρά από την ανάγκη του Βενιζέλου να συσπειρώσει το κομματικό (και κυρίως το προσφυγικό) κομματικό του ακροατήριο που εν μέρει τον είχε εγκαταλείψει μετά τα πολλά οικονομικά σκάνδαλα, την οικονομική χρεοκοπία της Χώρας και το χάρισμα των περιουσιών των Μικρασιατών στον βωμό της Ελληνοτουρκικής Φιλίας για να υπογραφούν τα σχετικά πρωτόκολλα συνεργασίας που ουσιαστικά δεν απέδωσαν τίποτε. Να θυμίσουμε ότι το 1929 ο ίδιος ο Βενιζέλος είχε προσπαθήσει να γεφυρώσει το χάσμα μεταξύ των δύο παρατάξεων δηλώνοντας επισήμως στην Βουλή ότι οι "εξι" δολοφονηθέντες πολιτικοί ήταν αθώοι, ενώ εκφράστηκε και επιεικώς για τον μεγάλο αντίπαλο του Κωνσταντίνο.

Παραθέτουμε το κείμενο στο πρωτότυπο προς αποφυγή παρεξηγήσεων, αλλά και από σεβασμό στην καθαρεύουσα, την οποία θεωρούμε χρήσιμο εργαλείο για την γλωσσική ευαισθητοποίηση όλων μας.

"Ανοικτή επιστολή προς τον κ. Βενιζέλον"
"...Η διαφωνία μας είναι ριζική. Δια να σας την είπω καθαρά και ξάστερα, συνίσταται εις τούτο: ότι εσείς θέλετε την Δημοκρατίαν Βενιζελικήν και ως τοιαύτην μόνον την συμπαθείτε. Δημοκρατικός, υπό την κύριαν σημασίαν της λέξεως, ουδέποτε υπήρξατε εις το παρελθόν, ούτε τώρα είσθε. Μεταχειρίζεσθε απλώς τους όρους Δημοκρατία και δημοκρατικός. Άλλως θα εδεικνύατε διαφορετικόν ενδιαφέρον υπέρ της Δημοκρατίας και εις τα 1924 και εις τα 1927, όταν ενθαρρύνατε την υπό τον κ. Οθωναίον στρατιωτικήν κίνησιν και εγράφατε εις τον κ. Καφαντάρην να διαλύση την Οικουμενικήν Κυβέρνησιν, και εις τα 1928 όταν κατεπατήσατε την Δημοκρατίαν δια να καθιερώσετε εκλογικόν νόμον της αρεσκείας σας και κατόπιν, όταν υπεδουλώνατε την Βουλήν και εξεθέτατε την Δημοκρατίαν, με νόμους αντιλαϊκούς και με μιαν ελεεινήν διακυβέρνησιν του τόπου και όχι μόνον δεν ελαμβάνατε καμμίαν μέριμναν προς δημοκρατικήν διαπαιδαγώγησιν του λαού, αλλά και αντιστρόφως εδημιουργείτε προηγούμενα αυθαιρεσίας..."

"...Το Λαϊκόν κόμμα είχε κατ΄ ουσίαν εσχάτως θέσει καταμέρος το πολιτειακόν ζήτημα, χωρίς να το διακυρρήση εκ μικρού κομματικού υπολογισμού. Η μεγίστη πλειοψηφία των οπαδών του είχε παύσει να σκέπτεται τον βασιλικόν θεσμόν και την δυναστείαν. Σεις με τας δηλώσεις σας, δια των οποίων τους χαρακτηρίζετε όλους Βασιλικούς τους εκάματε να ενθυμηθούν πάλιν την Βασιλείαν και να φανατισθούν. Αποτελεί αυτό πολιτικήν φιλοδημοκρατικήν;"
"...Εάν θέλετε να σας είπω, διατί πιστεύω ότι σεις είσθε ο υπαίτιος της σημερινής στρατιωτικής κινήσεως και διατί αποδίδω την στάσιν σας εις επιθυμίαν διατηρήσεως της Αρχής, ιδού η απάντησις: διότι, αφ΄ ης κατηγγέλθη η στρατιωτική κίνησις, ουδέν πράξατε για να την σταματήσετε, διότι υπάρχει μια αλυσίς γεγονότων, η οποία δεν επιδέχεται άλλην εξήγησιν, των εξής γεγονότων: της προτάσεως των φίλων σας βουλευτών περί αυθαιρέτου μεταβολής του Συντάγματος, της υπουργοποιήσεως των, της συστάσεως επιτροπής προς μελέτην των αναθεωρητέων άρθρων του Συντάγματος, της αντικοινοβουλευτικής αρθρογραφίας φιλικών σας εφημερίδων, της εμφανούς ενισχύσεως του συνδέσμου μετά την επιστροφήν σας...."

http://tosokaki.blogspot.com/2010/11/blog-post_5795.html

MNHMONIO KAI ΧΡΕΟΣ

Στην πάλη κατά του Μνημονίου, την κοινή δράση της αριστεράς και τα συναφή προβλήματα του χρέους ήταν αφιερωμένο μεγάλο διεθνές συνέδριο που οργάνωσε την Παρασκευή και το Σάββατο στο Πάντειο Πανεπιστήμιο το “Αριστερό Βήμα Διαλόγου και Κοινής Δράσης”.

Στο συνέδριο συμμετείχαν διεθνώς γνωστοί οικονομολόγοι, όπως οι καθηγητές πανεπιστημίου Σαμίρ Αμίν, Κλαούντιο Κατς και Ζακ Νικονόφ, ενώ τις εργασίες του παρακολούθησε ένας μεγάλος αριθμός πολιτών, που άκουσαν υπομονετικά ώρες ομιλιών, κατά τρόπο πολύ ενδεικτικό της αγωνίας τους να πληροφορηθούν οτιδήποτε έχει να κάνει με το μεγάλο πρόβλημα της χώρας – αλλά και τους “καημούς” μιας πολυδιασπασμένης Αριστεράς.
Κατά τρόπο άλλωστε μάλλον ασυνήθιστο για τη σημερινή συγκυρία, τις εργασίες του Συνεδρίου χαιρέτισαν, ή συμμετείχαν σε αυτές, εκπρόσωποι σχεδόν όλων των τάσεων της αριστεράς (πλην του ΚΚΕ που εκλήθη, αλλά δεν ανταποκρίθηκε και της “Δημοκρατικής Αριστεράς” που δεν εκλήθη). Το Συνέδριο χαιρέτισαν, μεταξύ άλλων, οι νυν και πρώην Πρόεδροι του ΣΥΝ Αλέξης Τσίπρας και Αλέκος Αλαβάνος αντίστοιχα.
Αν όλοι οι συμμετέχοντες ήταν κατά του μνημονίου, δεν ήταν όλοι υπέρ της άμεσης ή γενικής στάσης πληρωμής ή της εξόδου από το ευρώ, προτάσεις πάντως που συγκέντρωσαν την προτίμηση σημαντικού αριθμού ομιλητών. Ο γνωστός θεωρητικός της ανάπτυξης και στενός φίλος και σύμβουλος του Ανδρέα Παπανδρέου (που μετέφρασε μάλιστα στα ελληνικά το κλασικό βιβλίο του για την παγκόσμια συσσώρευση του κεφαλαίου), ο Σαμίρ Αμίν, υπέβαλε σε μια καταιγιστική κριτική το ευρωπαϊκό οικοδόμημα, υπογραμμίζοντας ότι ευθύς εξ αρχής φτιάχτηκε με σκοπό να εξυπηρετήσει τα συμφέροντα των ΗΠΑ. Υπογράμμισε ότι η υιοθέτηση κοινού ευρωπαϊκού νομίσματος χωρίς ευρωπαϊκό κράτος ήταν σα να βάζει κανείς το κάρο μπρος από το άλογο και τόνισε ότι η κυριαρχία που απώλεσαν τα, κατά το μάλλον ή ήττον δημοκρατικά έθνη-κράτη δεν μεταφέρθηκε σε μια υπερεθνική δημοκρατική δομή. Η Ευρώπη είτε θα είναι αριστερή, είτε θα διαλυθεί μέσα σε ένα επικίνδυνο χάος, όπου την οδηγεί η γερμανική πολιτική, τόνισε χαρακτηριστικά.
Ο αργεντίνος οικονομολόγος Κλαούντιο Κατς, σύμβουλος των κυβερνήσεων της Βενεζουέλας και της Βολιβίας, αναφέρθηκε στην κρίση της Αργεντινής. Διεκτραγώδησε τις καταστροφικές συνέπειες που είχε στη χώρα του η επέμβαση του ΔΝΤ, τονίζοντας ότι η κατάσταση άρχισε να αντιστρέφεται μόνο ως αποτέλεσμα μεγάλης λαϊκής εξέγερσης που προέκυψε, οδηγώντας σε στάση πληρωμών και αναδιαπραγμάτευση του χρέους. Η κρίση της Αργεντινής παρουσιάζει πολλές ομοιότητας με την ελληνική, που όμως βρίσκεται μόνο στην αρχή της, υποστήριξε, προσθέτοντας όμως και τέσσερις σημαντικές διαφορές: Η κρίση στην Αργεντινή συνέπεσε με ευνοϊκή πορεία της διεθνούς οικονομίας, που κατέστησε ευκολότερη την ανάκαμψη, η χώρα αυτή είναι ο έκτος εξαγωγέας αγροτικών και κτηνοτροφικών προϊόντων παγκοσμίως, το ελληνικό χρέος είναι 16 φορές μεγαλύτερο από το αργεντίνικο σε σχετικούς όρους, όσο για την Ελλάδα δεν έχει να αντιμετωπίσει μόνο το ΔΝΤ, αλλά επίσης την ΕE, την ΕΚΤ και την ελληνική κυβέρνηση.
Ο Καθηγητής Κατς πρότεινε τη συγκρότηση λέσχης χωρών για την από κοινού διαπραγμάτευση με τους πιστωτές, στην οποία να συμμετάσχουν οι χώρες της ευρωπαϊκής περιφέρειας και της Λατινικής Αμερικής. Αναφέρθηκε επίσης στα δύο διαφορετικά μοντέλα στάσης πληρωμών, αυτό της Αργεντινής, που συνοδεύτηκε από υποτίμηση του νομίσματος και αυτό του Ισημερινού, όπου το νόμισμα περέμεινε ισχυρό, συνδεδεμένο με το δολλάριο και η κυβέρνηση κάλεσε οργανισμούς του ΟΗΕ για να κάνουν λογιστικό έλεγχο (auditing) του χρέους, από τον οποίο προέκυψε ποιο ήταν νόμιμο χρέος και ποιό ήταν προϊόν παρανομίας ή καταστρατήγησης των κανόνων δίκαιων συναλλαγών.
Εκ των ιδρυτών του κινήματος για μια εναλλακτική παγκοσμιοποίηση ATTAC, που ήταν βασικός συντελεστής του “¨Οχι” των Γάλλων στην ευρωπαϊκή συνταγματική συνθήκη, το 2005, ο Καθηγητής Ζακ Νικονόφ υποστήριξε την έξοδο από το ευρώ και την αντικατάστασή του από ένα ‘κοινό” νόμισμα, στο οποίο και μόνο θα μπορούν να μετατρέπονται τα εθνικά νομίσματα που θα διατηρούν σταθερή, αλλά περιοδικά μεταβαλλόμενη ισοτιμία με το κοινό.
O Νικονόφ τόνισε ακόμα τη μεγάλη μαχητικότητα και ριζοσπαστικότητα των κινητοποιήσεων που σημειώνονται τώρα στη Γαλλία κατά του ασφαλιστικού, και ιδίως τον δημοκρατικό τους χαρακτήρα, καθώς είναι οι Γενικές Συνελεύσεις των εργαζομένων και των μαθητών-φοιτητών που παίρνουν τις τελικές αποφάσεις, κινητοποιήσεις που είναι από τις μαζικότερες των τελευταίων δεκαετιών.
Τις δυσκολίες της αποχώρησης από το ευρώ υπογράμμισε ο πανεπιστημιακός, φιλόσοφος και φυσικός και βετεράνος του κομμουνιστικού κινήματος Ευτύχης Μπιτσάκης, υποστηρίζοντας ότι ένα τέτοιο μέτρο πρέπει να συνδέεται με την προοπτική των Ενωμένων Σοσιαλιστικών Πολιτειών της Ευρώπης.

http://tosokaki.blogspot.com/2010/11/mnhmonio-kai.html

Σχολιασμός της επικαιρότητας απο τον Νεοκλή Σαρρή.

Τουρκία ή Ισραήλ

Η συμπεριφορά της Αλβανίας

Σήμερα όλοι οι Ενωτικοί γιορτάζουμε τον αγώνα της ΕΟΚΑ, μέχρι να φθάσει το ποθούμενο!

Η ομορφιά και το άφθαστο θάρρος της νεότητας...

Θα πάρω μιαν ανηφοριά,

Θα πάρω μονοπάτια,

να βρω τα σκαλοπάτια,

που παν στη Λευτεριά.

Θ' αφήσω αδέλφια συγγενείς,

την μάνα, τον πατέρα,

μεσ' τα λαγκάδια πέρα,

και στις βουνοπλαγιές.

Ψάχνοντας για τη λευτεριά,

θα 'χω παρέα μόνη,

κατάλευκο το χιόνι,

βουνά και ρεματιές,

Τώρα κι αν είναι χειμωνιά,

θα 'ρθει το καλοκαίρι,

τη λευτεριά να φέρει,

σε πόλεις και χωριά,

Θα πάρω μιαν ανηφοριά,

θα πάρω μονοπάτια,

να βρω τα σκαλοπάτια,

που παν' στη Λευτεριά,

Τα σκαλοπάτια θ' ανεβώ,

θα μπω σ' ένα παλάτι,

το ξέρω θα 'ν' απάτη,

δεν θά 'ναι αληθινό,

Μες το παλάτι θα γυρνώ,

ώσπου να βρω το θρόνο,

βασίλισσα μια μόνο,να κάθεται σ' αυτόν,

Κόρη πανώρια θα της πω ,

άνοιξε τα φτερά σου,

και πάρε με κοντά σου,

μονάχα αυτό ζητώ,

Γεια σας παλιοί συμμαθηταί!Τα τελευταία λόγια τα γράφω σήμερα για σας.Κι όποιος θελήσει για να βρει έναν χαμένο αδελφό,έναν παλιό του φίλο,

Ας πάρη μιαν ανηφοριά,

ας πάρη μονοπάτια,

να βρή τα σκαλοπάτια,

που παν στη Λευτεριά.

5 Δεκεμβρίου 1955

Να φτιάξουμε «Κρυφά Σχολειά»

«Κάποτε, μια μέρα που συζητούσαν δύο απλοί άνθρωποι - δυο ψαράδες ήταν - για την πίεση που ασκούν οι μεγάλες δεξιές και οι αριστερές Δυνάμεις (σ.σ. και νυν οι λεγόμενες πάλαι ποτέ Μεγάλες Δυνάμεις) πάνω στην πολιτική ζωή του τόπου για τα συμφέροντα τους, ο ένας ξεστόμισε μια φράση που με ξάφνιασε. Είπε οργισμένος: αν μας πιάσει καμμιά μέρα το ελληνικό μας…». (Στρατής Μυριβήλης, περ. «Γνώσεις», τ. 14, 1959).

Το θέμα είναι τι εννοούσε ο απλός άνθρωπος, λέγοντας «να μας πιάσει το ελληνικό μας»; Κάτι παρόμοιο ειπώθηκε και από τον Ιω. Ζαμπέλιο στον Καποδίστρια. «Το φρονείν και πράττειν Ελληνικά» είναι η βασιλική οδός για αληθινή πρόοδο του έθνους. Ίσως εδώ εντοπίζεται η κακοδαιμονία μας. Καταντήσαμε περίγελως της οικουμένης και μπαίγνιο του κάθε τυχάρπαστου χαρτογιακά των Βρυξελλών, γιατί δεν «σκλαβωθήκαμε εις τα γράμματα» (Κολοκοτρώνης). Αλλά σε ποια γράμματα; Στα γράμματα τα ελληνικά, όπως τα οραματίστηκε ο Καποδίστριας: «αν η παρούσα γενεά δεν ενδυναμωθεί από ανθρώπους μορφωμένους εν καλή διδασκαλία, μάλιστα δε προς τον κανόνα της αγίας ημών πίστεως και των ηθών μας, θα είναι δυσοίωνο το μέλλον της Ελλάδος και η διακυβέρνησις της αδύνατη». (Ιω. Τσάγκα, «Η ορθόδοξη χριστιανική αγωγή στο εκπαιδευτικό έργο του Ιω. Καποδίστρια», εκδ. «Κυριακίδη», σελ. 174). Ας προσέξουμε τρία πράγματα από τα χρυσά λόγια του Κυβερνήτη. (Μόνο αυτός δικαιούται τον έξοχο αυτόν τίτλο. Ψηφίστηκε από Εθνική Συνέλευση, οι διάδοχοί του πρωθυπουργοί αναρριχήθηκαν είτε μέσω κομμάτων είτε μέσω…πτωμάτων). Για να ευσθενεί το κράτος, για να είναι ευοίωνο το μέλλον της πατρίδας, χρειάζονται: άνθρωποι μορφωμένοι εν καλή διδασκαλία, σύμφωνοι και σύμφωνη με τα ήθη και την παράδοσή μας, «μάλιστα δε» προς τον κανόνα της αγίας ημών πίστεως. (Το «μάλιστα» είναι υπερθετικός βαθμός του επιρρήματος «μάλα» που σημαίνει πολύ). Άρα, αν δεν κανοναρχεί την Παιδεία, σε υπερθετικό βαθμό, η αγία μας Ορθοδοξία, «ουδέν ποιούμεν». (Ο λόγος του Σωτήρος Χριστού είναι «τα μάλα» σαφής: «χωρίς εμού ου δύνασθε ποιείν ουδέν», στο κατά Ιωάννην ΙΕ΄, 5). «Τρία πράγματα εχάλασαν την Ρωμανίαν όλην, ο φθόνος, η φιλαργυρία και η κενή ελπίδα», έλεγε ένα ασμάτιο την εποχή της άλωσης της Πόλης από τους Τούρκους.

Τρία πράγματα εχάλασαν και την Ελλάδα όλην, η αμορφωσιά, η περιφρόνηση της παράδοσης και το «άγκιστρον της αθεΐας» θα πρέπει να λέει το κύκνειο άσμα της τωρινής άλωσης. Και το ότι σήμερα εξοβελίστηκε το επίθετο «εθνική» από το υπουργείο Παιδείας, είναι η συνεπέστερη και η ειλικρινέστερη πράξη των κυβερνώντων. Μια Παιδεία που δεν φρονεί και πράττει ελληνικά, όπως είναι αυτή που βιώνουμε τις τελευταίες 3-4 δεκαετίες, δεν μπορεί να ονομάζεται εθνική. «Το έθνος πρέπει να μάθει να θεωρεί εθνικόν ό,τι είναι Αληθές», γράφει το σολωμικό επίγραμμα. Όταν εμένα τον δάσκαλο το κράτος με αναγκάζει να διδάξω «νανούρισμα για χταπόδια» (γλώσσα Δ’ Δημοτικού) ή «οδηγίες χρήσης καφετιέρας» (γλώσσα Στ΄ Δημοτικού), «μουρμουρίζοντας σπασμένες σκέψεις από ξένες γλώσσες» (Σεφέρης) απατώ τους μαθητές και απατώμαι. Αυτό είναι αμορφωσιά και κακή, κάκιστη διδασκαλία. Όταν στην Στ΄ δημοτικού πάλι, θέλω να διδάξω τον ηρωισμό, την αυτοθυσία και εμφανίζω ενώπιον των μαθητών μου κείμενο σαν αυτό που τιτλοφορείται «Με λένε Σόνια» ψεύδομαι και ακυρώνομαι ως δάσκαλος. Εξηγώ, εν περιλήψει, το «ελληνοπρεπές» κείμενο. «Ένα σπίτι πήρε φωτιά. Η Σόνια τρέχει, αρπάζει το λάστιχο για να υη σβήσει, φωνάζει. Τελικά κάποιος κοιμώμενος ξυπνά, ειδοποιεί την Πυροσβεστική. Η φωτιά έσβησε γρήγορα. Όλοι μακαρίζουν και επαινούν την Σόνια». (Το κείμενο καταλαμβάνει τρεις σελίδες!!). Στο τέλος οι μαθητές μαθαίνουν ότι η Σόνια, η ηρωίδα αυτής της σπουδαίας πραγματικά πράξης, είναι μια…γάτα. Στα παλαιότερα βιβλία μπορούσες να μιλήσεις για τον ηρωισμό μέσω ενός εξαίσιου ποιήματος για τον Ευαγόρα Παλληκαρίδη. Και ακόμη πιο παλιά ένα κείμενο με τίτλο το «φίλημα», το οποίο αναφερόταν στην αυτοθυσία του Παπαφλέσσα στο Μανιάκι. Από τον Παπαφλέσσα και τον Παλληκαρίδη «αρθήκαμε» στον ηρωισμό μιας γάτας. Αυτό είναι η κατάργηση της παράδοσης και των ηθών μας, η οποία, αν συνδυαστεί με τον «δεμβαριεστισμό» (δεν βαριέσαι) και τον παφλάζοντα αριστερισμό – εθνομηδενισμό πολλών εκπαιδευτών (δεν είναι λάθος η λέξη) εξηγούμε την πρωτοφανή διάλυση του κράτους και ανθρώπων.

Η Παιδεία μας έχασε την ψυχή της, την παράδοσή της, έχασε το ιμάτιον της σωφροσύνης. Και όπως το δαιμονισμένο πλήθος των Γαδαρηνών, εκδίωξε και τον Χριστό. Παιδεία χωρίς «ψυχή και Χριστό» (άγιος Κοσμάς ο Αιτωλός) αφήνει τα παιδιά αμόρφωτα, αγράμματα, «παιδιά ωσάν τα γουρουνόπουλα» (ο ίδιος άγιος). («Και ώρμησεν η αγέλη των χοίρων κατά του κρημνού εις την λίμνην και απεπνίγη», στο κατά Λουκάν Η΄, 33). Το κακό είναι ότι τώρα που η κρίση θα μας «τηγανίσει» και θα μας «καύσει» μείναμε άοπλοι, χωρίς «τον θυρεόν της πίστεως» και την πανοπλίαν της παράδοσής μας. (Παράδοση είναι η ζωντανή φωνή των κεκοιμημένων σύμφωνα με έναν έξοχο ορισμό. Η παράδοση δεν είναι αναχρονισμός όπως διατείνονται οι αμαθείς. Η παράδοση, σύμφωνα με την ετυμολογία της λέξης, είναι ό,τι θα παραδώσουμε - από το ρήμα παραδίδωμι- και όχι ό,τι παραλαμβάνουμε. Αλλιώς θα λεγόταν παραλαβή ή παράληψη). Τι μπορούμε να κάνουμε, υπάρχει ελπίδα Υπάρχει, αλλά, πρώτον «θέλει μελτέμι γερό, γεννημένο στην Τήνο, που να ‘ρθει με την ευχή της Παναγίας και να καθαρίσει τον τόπο απ’ όλων των λογιών της Τουρκιάς και της γηραιάς Ευρώπης τ’ απομεινάρια» (Ελύτης) και, δεύτερον, «απ’ έξω μαυροφόρ’ απελπισιά/ πικρής σκλαβιάς χειροπιαστό σκοτάδι», Κρυφό Σχολειό.

Ένα σε κάθε ενορία, δάσκαλοι, Ορθόδοξοι Χριστιανοί, υπάρχουν, «για να θεριώσουν την αποσταμένη ελπίδα, με λόγια μαγικά». Οι εκκλησιές να μην ανοίγουν μόνο κάθε Κυριακή και γιορτή. Να τις κάνουμε Κρυφά Σχολειά, να διδάσκουμε τα ιερά γράμματα και όχι τα άθεα της σήμερον, που μας έφτασαν στο χείλος (ή στον) του γκρεμού. Να μείνει μαγιά για το αυριανό φύραμα. Παπάδες και δάσκαλοι (οι ηρωικές «δασκαλίτσες» του Μακεδονικού Αγώνα) έσωσαν κάποτε την Μακεδονία. «Ώρα ήδη ημάς εξ ύπνου εγερθήναι». Την πατρίδα το ’21 δεν την ελευθέρωσε η Ευρώπη και κανένα Δ.Ν.Τ.. Την ανέστησε η μαγιά, τα πνευματικοπαίδια του Πατροκοσμά, των Δασκάλων του Γένους , των Νεομαρτύρων. «Την Ελλάδα από το αυτί θα την αρπάξουμε και θα τη σώσουμε, θέλει δε θέλει».

Νατσιός Δημήτρης

Δάσκαλος- Κιλκίς

ΠΗΓΗ

Πατριωτισμός και Εθνικισμός, δυο διαφορετικές έννοιες.

Αυτό το άρθρο θ' ασχοληθεί κυρίως με την αποσαφήνιση κάποιων σημαντικών εννοιών μέσα από τις ιστορικές τους φάσεις που έχουν να κάνουν με την Πατρίδα και το Έθνος.
Κατ αρχήν οι άνθρωποι αποτελούν μέρος του ζωικού βασιλείου και διαφέρουν μόνο στην λογική από τα υπόλοιπα ζώα. Χωρίζονται σε φυλές, οι οποίες αποτελούν μια βιολογική πραγματικότητα, με βάση κυρίως το χρώμα. Το αν θα είσαι Έλληνας, Γερμανός ή Ιάπωνας είναι καθαρά τυχαίο γεγονός. Όταν μια φυλή καταφέρει να αναπτύξει πολιτισμό αρχικά γλωσσικό και ακολούθως επιστημονικό ανάγεται στο φαινόμενο που ονομάζουμε έθνος. Γι αυτό το περιεχόμενο της λέξης έθνος περικλείει την πολιτισμένη φυλή η οποία έχει συνοχή και διακρίνεται από τις υπόλοιπες ως προς την γλώσσα, τη θρησκεία, τα πατροπαράδοτα ήθη και έθιμα κλπ.
Σε ατομικό επίπεδο ο άνθρωπος έχει έμφυτο το αίσθημα του πατριωτισμού, δηλαδή της αγάπης προς την πατρίδα. Πατρίδα εννοούμε τον γεωγραφικό χώρο στον οποίο ζει ένας λαός. Στην Κρήτη η Πατρίς ονομαζόταν Μητρίς γιατί η οικογένεια ήταν μητριαρχική. Η μεγάλη σύγχυση που επικρατεί είναι στο ποια λέξη πρέπει να χρησιμοποιούμε για να εκφράσουμε την αγάπη μας προς το έθνος, δηλαδή το σύνολο των πολιτιστικών και ιστορικών στοιχείων μιας φυλής, ενός λαού. Η πρώτη έννοια είναι ο εθνισμός, η οποία όμως σημαίνει μονάχα αγάπη προς το έθνος χωρίς συμμετοχή και δράση για την συνέχιση του. Η δεύτερη περικλείεται στην λέξη εθνικισμός, δηλαδή την αγάπη προς το έθνος και ο αγώνας για την επιβίωση και επικράτηση του. Πολλοί πιστεύουν ότι ο εθνικισμός είναι ταυτόσημος με την φασιστική ιδεολογία, δηλαδή κάτι το ακραίο και το ξένο.
Ας δούμε όμως τι έγραψε ένας από τους μεγαλύτερους δημοκράτες του 20ου αιώνα(γι αυτή του την δημοκρατικότητα φυλακίστηκε από την ελληνική κυβέρνηση το 1922), ο Αλέξανδρος Παπαναστασίου.

« Ο ιμπεριαλισμός και ο Εθνικισμός έχουν την αυτήν ρίζαν, το κοινωνικόν ένστικτον. Αλλ’ ενώ ο εθνικισμός θέλει την σύμπτωσιν κρατικών και εθνικών ορίων, ο ιμπεριαλισμός επιδιώκει την επέκτασιν των κρατικών ορίων πέρα από τα Εθνικά. Ο εθνικισμός ενός έθνους αναγνωρίζει και συμβιβάζεται με όλους τους άλλους εθνικισμούς, ως εκ τούτου έχει αμυντικόν χαρακτήρα και ημπορεί να αποτελέση την βάσιν ειρηνικών σχέσεων των εθνών, αποτελεί τον αλτρουϊστικόν εθνικισμόν, όπως είπαν. Ο ιμπεριαλισμός ενός Κράτους αποτελεί κατ’ ανάγκην άρνησιν των άλλων ιμπεριαλισμών, ημπορεί να συμβιβασθεί με αυτούς μόνον προσωρινώς και διά τούτο έχει επιθετικόν χαρακτήρα.»

Οπότε δεν μπορούμε να συγκρίνουμε τον «καλό» πατριωτισμό με τον «κακό» εθνικισμό. Ανόμοια πράγματα δεν μπορούν να συγκριθούν. Αυτό που γίνεται σήμερα είναι η διαβολή και διαστρέβλωση μιας καθαρά αγνής περιεχομένου έννοιας. Τέλος ο εθνικισμός είναι κοσμοθεωρία και όχι ιδεολογία διότι απαντά σε καίρια υπαρξιακά ερωτήματα του ανθρώπου και δεν βασίζεται σε συγκεκριμένες θεωρίες όπως ο σοσιαλισμός και ο κουμμουνισμός.

Απόφαση ΕΔΑΔ 5ης Μαρτίου 2010

Συνδυασμένο Κείμενο Παρουσιάσεων στο Ράδιο ΛΟΓΟΣ και στο Ράδιο Πρώτο, Κύπρου
(Πάνος Ιωαννίδης Νομικός, Πρόεδρος ΚΙΝΗΣΗΣ)

Δευτέρα, 8 Μαρτίου 2010

Πρώτα απ’ όλα, είναι ΑΝΑΤΡΙΧΙΑΣΤΙΚΟ να ακούμε και να βλέπουμε, ότι «η Απόφαση του ΕΔΑΔ χρησιμοποιείται για ΛΑΪΚΙΣΜΟ» και ότι «μερικοί μέμφονται τον Κυπριακό Λαό για τα δικά τους σφάλματα» για να προπαγανδίσουν τη Διζωνική, Δικοινοτική Ομοσπονδία. Για το καθ’ εαυτό θέμα που προέκυψε με την απόφαση του ΕΔΑΔ της 5ης Μαρτίου 2010, πρέπει να πούμε -με απλό και σαφή τρόπο- τρία πράγματα, γιατί είναι βασικό ο κόσμος να ΜΗΝ ΕΧΕΙ ΑΠΟΡΙΕΣ:

1ο σημείο:Το εάν η απόφαση θα αποδειχθεί ως «τεραστίων διαστάσεων επιτυχία της Τουρκίας και του κ. Ταλάτ» όπως πανηγυρίζουν οι Τούρκοι, θα εξαρτηθεί πλήρως από τη δική μας συμπεριφορά (και θα εξηγήσουμε σε λίγο).Το μόνο σίγουρο, είναι πως πρόκειται για ένα «υποβολιμαίο και ενσυνείδητο, νομικό και ηθικό παραστράτημα των Δικαστών του ΕΔΑΔ», με σκοπό «τη δόλια επίλυση της εδαφικής πτυχής του Κυπριακού» και παρελκόμενο ωφέλημα «την υποστήριξη του κ. Ταλάτ στις παράνομες ψευδο-εκλογές του Απρίλη». Γι’ αυτό και η απόφαση εκδόθηκε βεβιασμένα πριν από 3 μέρες, αντί σε 3 μήνες (όπως αρχικά είχε οριστεί), οπότε -και το λέμε με ισχυρή πεποίθηση- η Απόφαση θα ήταν διαφορετική.

2ο σημείο:Επειδή είπαμε, ότι «η απόφαση αποτελεί σοβαρό παραστράτημα», πρέπει και να το τεκμηριώσουμε: Τον Δεκέμβριο 2005, το Ευρωπαϊκό Δικαστήριο Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων (το ΕΔΑΔ) άνοιξε -με την απόφαση του στην υπόθεση Ξενίδη-Αρέστη- τη ΜΑΥΡΗ ΤΡΥΠΑ της παράνομης ‘‘επιτροπής αποζημιώσεων’’ (και ας όψονται, όσοι ΔΙΕΥΚΟΛΥΝΑΝ τη διάνοιξη αυτής της ‘‘μαύρης τρύπας’’). ΕΝΩ λοιπόν -στο σκεπτικό της Απόφασης- η Τουρκία βρέθηκε ένοχη για «συνεχιζόμενη παραβίαση του δικαιώματος επί της κατοικίας της κας Ξενίδη-Αρέστη», το Δικαστήριο ΔΕΝ ολοκλήρωσε το διατακτικό μέρος της Απόφασης, ΔΕΝ επιδίκασε ΑΠΟΖΗΜΙΩΣΕΙΣ και ΔΕΝ διέταξε ΑΠΟΚΑΤΑΣΤΑΣΗ του δικαιώματος της κας Ξενίδη-Αρέστη επί της περιουσίας της, όπως είχε καθήκον να πράξει, όπως ΟΡΘΑ έπραξε και σε άλλες περιπτώσεις προηγουμένως.ΑΝΤΙ τούτου, το Δικαστήριο είπε στην Τουρκία ότι «πρέπει να δημιουργήσει ένα εσωτερικό μηχανισμό, που να διασφαλίζει ΓΝΗΣΙΑ ΚΑΙ ΑΠΟΤΕΛΕΣΜΑΤΙΚΗ ΑΠΟΚΑΤΑΣΤΑΣΗ ΑΥΤΩΝ ΤΩΝ ΔΙΚΑΙΩΜΑΤΩΝ», με την δικαιολογία ότι «ΑΥΤΕΣ οι παραβιάσεις ανθρωπίνων δικαιωμάτων αφορούσαν ένα μεγάλο τμήμα του πληθυσμού της Κύπρου και ήδη υπήρχαν 1400 υποθέσεις, που εκκρεμούσαν ενώπιον του ΕΔΑΔ».
Η Τουρκία καμώθηκε ότι «ακολουθεί τις οδηγίες του ΕΔΑΔ», ανάθεσε αυτό τον ρόλο στην ΠΑΡΑΝΟΜΗ ‘‘επιτροπή αποζημιώσεων του ψευδοκράτους’’, έγιναν μερικές 100δες αιτήσεις (γύρω στις 460), πλείστοι αιτητές «πήγαν για μαλλί και βγήκαν κουρεμένοι» και μερικοί ΜΕΤΑΒΙΒΑΣΑΝ τις κατεχόμενες περιουσίες τους προς την Τουρκία, παίρνοντας «ως αποζημίωση» γύρω στο 5% της αξίας της γης τους. Εδώ να αναφέρουμε και την μία ΠΕΡΙΒΟΗΤΗ ΔΙΕΥΘΕΤΗΣΗ ΞΕΠΟΥΛΗΜΑΤΟΣ, όχι μέσω της ‘‘επιτροπής ΑΛΛΑ απ’ ευθείας με την Τουρκία (αυτό κι αν ήταν ΜΕΓΑΛΟ ΔΩΡΟ για τους Τούρκους) και προχθές το ΕΔΑΔ έκρινε, ότι «η Τουρκία ανταποκρίθηκε προς τις οδηγίες που της έδωσε το Δικαστήριο το 2005», η παράνομη ‘‘επιτροπή αποζημιώσεων του ψευδοκράτους’’ αναλαμβάνεται από το κράτος της Τουρκίας και γίνεται ΝΟΜΙΜΟ ΕΝΔΙΚΟ ΜΕΣΟ και συνεπώς, από τώρα και στο εξής «όποιος Έλληνας Κύπριος ΕΥΡΩΠΑΙΟΣ Πολίτης επιθυμεί να εναγάγει την Τουρκία για αποζημιώσεις και για παραβίαση ανθρωπίνων δικαιωμάτων, θα πρέπει ΠΡΩΤΑ να αποταθεί προς την τουρκική ‘‘επιτροπή’’ και μόνο εάν ΔΕΝ ικανοποιηθεί θα μπορεί να προσφύγει στο ΕΔΑΔ»...Και επιχαίρουν οι ελληνόφωνοι λάτρεις του Αννάν, που η Τουρκία θα συνεχίσει τον ίδιο χαβά, ΔΗΛΑΔΗ την εκβιαστική απόκτηση κυπριακής γης έναντι ψυχίων προς όσους αποφασίσουν να ξεπουλήσουν και περίπου «καλούν όσους απέρριψαν το Σχέδιο Αννάν να πουν και ΣΥΓΓΝΩΜΗ»... διότι «με το Αννάν ΔΕΝ θα υπήρχε αυτή η εξέλιξη...». Θου, Κύριε, σιωπήν τω στόματι μου...Επανερχόμενοι όμως στην απόφαση, ακόμα και υποθετικά εάν δεχθούμε ότι «εν τάξει, ας ακολουθηθεί ΑΥΤΗ η διαδικασία», ΔΕΝ θα έπρεπε -μέσα στα πέντε χρόνια που μεσολάβησαν από το 2005- οι εντιμότατοι Δικαστές του ΕΔΑΔ να πληροφορηθούν «ΚΑΤΑ ΠΟΣΟ η Τουρκία ανταποκρίθηκε στην εντολή που της έδωσαν», ΔΗΛΑΔΗ εάν -μέσω της ‘‘επιτροπής’’- η Τουρκία συζητούσε πράγματι με τους Αιτητές τις ΑΠΟΖΗΜΙΩΣΕΙΣ για την απώλεια χρήσης και την ΑΠΟΚΑΤΑΣΤΑΣΗ του δικαιώματος επί της περιουσίας τους;Διότι, για να γίνει αυτή η «επιτροπή» ΝΟΜΙΜΟ ΕΝΔΙΚΟ ΜΕΣΟ και να προηγείται ως ΠΡΟΫΠΟΘΕΣΗ της απ’ ευθείας προσφυγής στο ΕΔΑΔ θα έπρεπε «να επιλαμβάνεται του ιδίου αντικειμένου, με εκείνο που ζητούν οι Αιτητές όταν προσφεύγουν στο ΕΔΑΔ», δηλαδή «ΑΠΟΖΗΜΙΩΣΕΙΣ και ΑΠΟΚΑΤΑΣΤΑΣΗ του δικαιώματος επί της περιουσίας».Αυτά, είναι εκείνα που διέταξε το ΕΔΑΔ την Τουρκία το 2005.
ΑΥΤΑ είναι όμως ΕΚΕΙΝΑ που έπραττε η τουρκική ‘‘επιτροπή αποζημιώσεων’’ ή ΕΚΒΙΑΖΕ ΤΟ ΞΕΠΟΥΛΗΜΑ των ελληνικών περιουσιών;Ακόμα και το όνομα της ‘‘επιτροπής’’ είναι ΠΑΡΑΝΟΜΟ και ΑΠΑΤΗΛΟ: «Επιτροπή ξεπουλημάτων» έπρεπε να ονομάζεται και ΟΧΙ «επιτροπή αποζημιώσεων»!Που βασίστηκαν λοιπόν οι Δικαστές του ΕΔΑΔ και επιβεβαίωσαν προχθές ότι «η Τουρκία ανταποκρίθηκε ικανοποιητικά» και καθόρισαν την παράνομη αυτή ‘‘επιτροπή’’ ως ‘‘νόμιμο ένδικο μέσο’’;Αυτό είναι το νομικό και ηθικό παραστράτημα που αναφέραμε και είμαστε ιδιαίτερα επιεικείς στον χαρακτηρισμό.
ΔΙΟΤΙ -για να είμαστε σαφέστεροι- για μια «καλά μεθοδευμένη εξέλιξη» πρόκειται, για μια δόλια φόρμουλα για επίλυση της εδαφικής πτυχής του Κυπριακού». Πρόκειται για τη ‘‘φόρμουλα διευθέτησης’’ της γεωγραφικής πτυχής της Διζωνικής, Δικοινοτικής Ομοσπονδίας, που ΜΑΖΙ με την εκ περιτροπής προεδρία, τη σταθμισμένη ψήφο, την παραμονή εποίκων, τη ΜΗ επιστροφή προσφύγων, την εξαφάνιση της ΑΜΥΝΑΣ και τα υπόλοιπα, θα επιτελέσουν στην πράξη τη βασική Συμφωνία, που τσιμεντώθηκε με τα ανακοινωθέντα της 21ης Μαρτίου, της 23ης Μαΐου και της 5ης Ιουνίου 2008, για να καταλήξει στη Διζωνική, Δικοινοτική Ομοσπονδία δύο συνεταιρικών και ισοτίμων κρατών εφ’ όλης της ύλης.

Και το 3ο σημείο:Με αυτά πλέον τα δεδομένα, οφείλουμε να απευθύνουμε μια ισχυρή
ΠΡΟΤΡΟΠΗ:Επειδή, το θέμα απασχολεί έντονα όλους τους νόμιμους ιδιοκτήτες περιουσιών στο κατεχόμενο τμήμα της Κύπρου και ιδιαίτερα τους Πρόσφυγες, λέμε πρώτα απ΄ όλα και προς όλο τον κόσμο «ψυχραιμία, σύνεση και ΟΧΙ βεβιασμένες αποφάσεις», ΔΙΟΤΙ μας θέλουν να κάμουμε το λάθος: Να αντιδράσουμε σπασμωδικά και να κάνουμε ουρές έξω από το γραφείο της παράνομης ‘‘επιτροπής αποζημιώσεων’’, ΟΧΙ για να αποζημιωθούμε και να αποκατασταθούν τα δικαιώματα και οι ελευθερίες μας, ΑΛΛΑ για να ξεπουλήσουμε, να απο-ενοχοποιήσουμε πλήρως την Τουρκία, να της μεταβιβάσουμε οικειοθελώς όση από την κλεμμένη γη χρειάζεται για να αποκτήσει με την υπογραφή μας «νόμιμο έδαφος» το ψευδοκράτος (που θα είναι -με την επερχόμενη «διευθέτηση»- ένα από τα δύο «νόμιμα κράτη») και -με αυτό τον τρόπο- να επιλυθεί ΚΑΙ το «εδαφικό ζήτημα».Η ισχυρή προτροπή λοιπόν είναι:Έλληνες της Κύπρου, ΜΑΚΡΙΑ από την ‘‘επιτροπή ξεπουλημάτων’’ της Τουρκίας, μέχρι την ΟΡΘΗ κατάληξη του Κυπριακού Ζητήματος.Να διαφυλάξουμε ως «κόρη οφθαλμού» το απαραβίαστο δικαίωμα που έχουμε επί των όσων ΝΟΜΙΜΑ μας ανήκουν ΚΑΙ επί των οποίων -όπως σοφά μου είπε ένας σεβαστός Πατριώτης που με τιμά με τη φιλία του- έχουμε τον ΜΟΝΟ ΛΟΓΟ (και ΟΧΙ τον «πρώτο λόγο», όπως παραπλανητικά προσπαθούν να μας πείσουν μερικοί).ΔΙΟΤΙ απλούστατα, ο ΜΟΝΟΣ που έχει λόγο επί των υπαρχόντων του ΕΙΝΑΙ ο νόμιμος ιδιοκτήτης. Και, εάν το ΕΔΑΔ παραστράτησε με την προχθεσινή του απόφαση, υπάρχουν εξ ίσου πρόσφατες αποφάσεις πολιτικών ευρωπαϊκών Δικαστηρίων που είναι και εκτελεστές, που επιβεβαιώνουν αυτό το απαραβίαστο και έχουν ήδη καταστεί ΕΥΡΩΠΑΪΚΗ ΝΟΜΟΛΟΓΙΑ.Γι’ αυτό, ΜΑΚΡΙΑ οι Έλληνες της Κύπρου από πονηρές ‘‘επιτροπές’’. Έχουμε το χρέος «αυτά που ανήκουν στα Παιδιά και τα Εγγόνια μας, να ΜΗΝ τα ξεπουλήσουμε ΕΜΕΙΣ, οι Γονιοί τους», είτε από άγνοια είτε επειδή λιποψυχήσαμε...Τα δόλια και τα αφελή παραστρατήματα είναι αναμενόμενα και θα δούμε κι άλλα.Υπομονή, επιμονή και ειρηνική, γρανιτένια αντίσταση προς τους ντόπιους και ξένους πονηρούς, για να εξουδετερωθεί ο επερχόμενος κίνδυνος και να πούμε το «ορθό ΝΑΙ» στην ώρα του, με ΕΥΡΩΠΑΪΚΗ ΑΞΙΟΠΡΕΠΕΙΑ και ΠΙΣΤΗ ΣΤΟ ΜΕΛΛΟΝ.

Πάνος Ιωαννίδης ΚΙΝΗΣΗ ΓΙΑ ΕΛΕΥΘΕΡΙΑ ΚΑΙ ΔΙΚΑΙΟΣΥΝΗ ΣΤΗΝ ΚΥΠΡΟ (Πρόεδρος)

ΔΕΛΤΙΟ ΤΥΠΟΥ.

Δελτίο Τύπου 100222/22 Φεβρουαρίου 2010
Η «Πρόταση του ορθού ΝΑΙ» και ο Καθηγητής Βαγγέλης Κουφουδάκης
Σε συνέντευξη του (ΦΙΛΕΛΕΥΘΕΡΟΣ, Δευτέρα 22/2/10), ο καθηγητής Βαγγέλης Κουφουδάκης θίγει τέσσερα σημαντικά θέματα:
1. Το θέμα της «σταθμισμένης ψήφου»,
2. Το θέμα της συζητούμενης «ομοσπονδίας»,
3. Το θέμα της «διασφάλισης των δικαιωμάτων της μειονότητας των (νομίμων) Τούρκων Κυπρίων στο πλαίσιο της ΕΕ», και
4. Το θέμα της «εισδοχής της Τουρκίας στην ΕΕ».

Αναφορικά με τη «σταθμισμένη ψήφο», ο καθηγητής Κουφουδάκης αναφέρει πως «παρόμοια πρόνοια υπήρχε και στο Αμερικανικό Σύνταγμα, που ήταν μία ρατσιστική διευθέτηση για την επιβολή των λευκών επί των μαύρων και καταργήθηκε το 1886».

Ως προς τη συζητούμενη «ομοσπονδία», ο καθηγητής Κουφουδάκης αναφέρει ότι «ουσιαστικά στην Κύπρο είναι στην βάση της συνομοσπονδίας που γίνονται οι διαπραγματεύσεις» και ότι «γίνεται μια ενσυνείδητη εξαπάτηση του Κυπριακού Λαού, κυρίως από την ηγεσία του, βασισμένη στην άγνοια του Λαού, πάνω σε συνταγματικά θέματα».

Για τη «διασφάλιση των δικαιωμάτων της μειονότητας», ο καθηγητής Κουφουδάκης λέγει ότι «οι (νόμιμοι) Τούρκοι Κύπριοι δεν έχουν κανένα λόγο να ανησυχούν για την διασφάλιση των μειονοτικών τους δικαιωμάτων μέσα στην ΕΕ, στην περίπτωση που θα αποδεχτούν μιαν λύση στην οποία η πλειοψηφία θα κυβερνά και η μειονότητα θα προστατεύεται».

Τέλος, για την «εισδοχή της Τουρκίας στην ΕΕ», ο καθηγητής Κουφουδάκης λέγει πως «οι μεγάλες χώρες της ΕΕ γνωρίζουν πολύ καλά τον ρόλο που θα παίζει η Τουρκία στην ΕΕ σαν Δούρειος Ίππος των Αμερικανών και αυτό, σε συνδυασμό με την ανικανότητα της ΕΕ να απορροφήσει τα 70 εκατομμύρια των τούρκων, καθιστά την ένταξη της αδύνατη, πράγμα που και η ίδια η Τουρκία το γνωρίζει».

Η Κίνηση για ΕΛΕΥΘΕΡΙΑ & ΔΙΚΑΙΟΣΥΝΗ ΣΤΗΝ ΚΥΠΡΟ δίνει τις απαντήσεις σε όλα τα πιο πάνω με την «Πρόταση του Ορθού ΝΑΙ», την οποία η μεγάλη πλειοψηφία του Κυπριακού Λαού ήδη θεωρεί ως την μόνη ορθή πορεία για την δίκαιη, βιώσιμη και αξιοπρεπή κατάληξη του Κυπριακού Ζητήματος.

Κίνηση για ΕΛΕΥΘΕΡΙΑ & ΔΙΚΑΙΟΣΥΝΗ ΣΤΗΝ ΚΥΠΡΟ